"Herkesin kendi gerçeği varsa, benimki neden bu kadar erken kalkıyor?" – Dorothy Parker"

Şiir > Umut

üzgün

Merhaba

Nihayeti yok, ilacı yok yalnızlığımın. / Karanlık çöktüğünde yüreğimin ıssız caddelerine,

üzgün

Sesin

Avucuma bırak sesini / Sesin ellerime düşsün / Öyle sır

düşündürücü

Efhir Zaman

hayat... aslında galiba bildiklerini biraz kendine saklamak...ilk başta yanlış gelebiliyor kulağa...hala niçin burada olduğunu keşfedemeyen insan...çeşitli

olumsuz

Zamansız...

Kimsenin göremeyeceği kadar karanlık bir yerde duruyordun. / Kimsenin gitmeye cesaret edemediği bir

karışık

Seyircilik

SEYİRCİLİK / Alışabilmek her şeye, / Kolaydır susmak, ya gerektiğinde.

nostaljik

Süzgün

Ne zaman bir şiire düşsem / Pencerelere düşer akşam ışığı /

üzgün

Gece...

Bir fincan kahve; koyusundan, / Ve yareni tepeleme dolu küllük... /

karışık

Umut...

Umut, var iken farkında bile değilizdir, umursamaz yolumuza bakarız o yol da tökezlesek de..

umutlu

Dayan!

Bırak ay süzülsün / Yıldızlar birer birer dökülsün ellerinden /

KİTAP İZLERİ

Öyle miymiş?

Şule Gürbüz

Şule Gürbüz’ün Zaman ve Anlam Arasındaki Yankısı Bir kitabı roman yapan nedir? Belirli bir olay örgüsü, gelişen karakterler, diyaloglar mı? Şule Gürbüz’ün “Öyle miymiş?” adlı
İncelemeyi Oku
Başa Dön