Kalemin elime bu denli yakıştığını bilmezdim, Yazdığım hep sen, hep ben… Satırların arasından doğuyor gözlerin, Elimde değil, Hiçbir şeye benzemiyor bu vurgun.
Yüreğim bir su birikintisi, Her gece yıldızlara asılı kalır hasretim. Dağarcığımda hep senli kafiyeler, Darağacımda hasretin…
Her söz nemli, her söz buğulu, Senden bahsederken titrer dudaklarım, Seni düşünürken içim kor, Gönlüm lal…
Her geçen gün büyüyor içimde hayalin. Sanki dönecekmişsin gibi, Ümitlerim boş bekleyişlere yaslanıyor. Yaşıyorum işte sensiz, sebepsiz.
Aksamayan bir şey varsa ruhumda; Kulluğumdur, tevekkülüm, muhabbetim. Zülüflerin tülleniyor yüzümde, Rüzgâr sen kokuyor, İstanbul sen oluyor.
Buğulu camlarda gül yüzün yansıyor, Sahillerimde hayalin dolaşıyor, Sokaklarımda senli şarkılar, Yıldızlar üstüme düşüyor. Karanlıklar önüme kapanıyor.
Tükenecek gibi değilsin içimde, Bitecek gibi değil… Bir bebek ağlayışı gibi hasretin.
Ne zaman elimden bırakmaya kalksam, Daha bir büyüyor çığlığın. Oysa senin için gitmek kolay, Bir de bana unutmayı sor…
Bırak, ben de gideyim. Bırak zincirlerim savrulsun. Umutlarım tükensin artık, Güneşin ışıkları sönsün. Bırak artık… Öleyim.
