Alışkın değiliz…
Ne sevmeye, ne de sevilmeye.
Kendimize bile dokunmaktan korkar olmuşuz; çünkü her temas bir hatırayı, her hatıra bir acıyı uyandırıyor.
Damarlarımızda yankılanan sesler, susturamadığımız geçmişin fısıltıları. Her biri bir yangının küllerinden doğmuş, her biri bir yanışın hatırası. Sabırsız yangınların ortasında yönümüzü kaybettik, göğe mi koşalım, toprağa mı sığınalım bilemedik.
Ve sonra…
Ayrılığın ateşi geldi, tanıdık bir dost gibi.
Kül olmanın huzurunu getirdi belki, ama aynı zamanda içimizdeki her şeyi yeniden kavurdu. Sevmeyi bilmeyen ellerimiz, bırakmayı da öğrenemedi.
Yine de bir yerlerde, hâlâ yanıyoruz.
Ama bu defa sessizce.
Kendimize bile belli etmeden.
Bir bakışta sönüyor gibi görünen, ama her an yeniden tutuşmaya hazır bir kıvılcım gibi…
Oysa ki, alt tarafı yangındı.
Bir kalp biraz fazla ısındı, bir kelime biraz fazla inandı.
Ve biz, her zamanki gibi, yanmayı sevgi sandık.
