"Sabahın sekizi ve Salı... Henüz kahvemi bitirmeden önce, Tanrı'dan daha azını yargılayabilir miyim?" - Dorothy Parker"

İstanbul Sen Kokuyor Biraz...

Bu şehir küskün / Bu şehir suskun / Bu şehir sensiz bana vurgun /

yazı resim

Gözleri İstanbul yarim…
Adımlarında varlığımın ritimleri yok şimdi
Gücüm kudretim dudaklarının titrekliğinde kaldı
Üstüme düşüyor sensiz bu şehir
Üstüme düşüyor sonbahar gibi sensizlik
Üstüme
Süleymaniyenin mermerleri gibi hissiz
Üsküdar gibi hüzünlü
Bu şehir küskün
Bu şehir suskun
Bu şehir sensiz bana vurgun
Sabah rüzgarlarına karışır yokluğum
Yüreğim İstanbul şimdi
Yüreğim yağmurlu…
Yüreğim sağanak…
Ne zaman düşünmeye başlasam seni
İstanbul sen kokuyor biraz
İstanbul sen oluyor biraz
Her simada zülüflenir tüllenir içimde
Her Ezanda prangalarım çözülür
Boynum bükük
Gözlerim yaslı
Yüreğim iki büklüm
Sonbahar dokuntuları tenimde
Kalbimde acıyan bir yara
Kaldırımlarda suretim
İstanbulda kaldı gözlerin
İstanbulda sensiz yalnızlığım
İstanbulda sensizliğim
Anlıycan
İstanbul sen kokuyor biraz...

KİTAP İZLERİ

Cumhuriyet'in İlk Sabahı

Şermin Yaşar

Cumhuriyet'in Şafağında Bir Çocuğun Adımları Tarihin büyük anlatılarını, savaşların ve kuruluşların destansı öykülerini kişisel ve dokunaklı kılmak edebiyatın en zorlu görevlerinden biridir. Şermin Yaşar, "Cumhuriyet'in
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön