Size Kalan satırlar

“Bu satırlar, bir babanın kalbinden evlatlarının ömrüne bırakılmış sessiz izlerdir.” Bu satırları yazarken zamanın nasıl geçtiğini düşünüyorum. Dün gibi… Oysa bir ömür sığmış araya. Sizi ilk kucağıma aldığım anı hatırlıyorum; o an dünyada hiçbir başarı, hiçbir sevinç bu duygunun yanına bile yaklaşamazdı. O gün anladım ki insanın gerçek zenginliği sahip oldukları değil, kalbinde büyüttükleridir. Ve ben hayatım boyunca en çok sizi büyüttüm içimde. Hayat bana pek çok rol verdi; evlat oldum, eş oldum, dost oldum, düştüm, yeniden kalktım. Ama sizin babanız olduğum gün artık eskisi gibi biri değildim. Korkularım da oldu, yorulduğum zamanlar da… Bazen içimde kimseye göstermediğim fırtınalar koptu. Fakat ne zaman vazgeçecek gibi olsam, aklıma siz geldiniz. İşte o zaman insanın sevdiği için sandığından çok daha güçlü olabildiğini öğrendim. Şunu bilmenizi isterim: Hayatta en doğru yaptığım iki şey varsa, biri annenizle evlenmek, diğeri sizin babanız olmak oldu. Siz büyürken ben de büyüdüm; siz hayata karıştıkça ben hayatı daha iyi anladım. Bana sabrı, umudu, yeniden başlamayı çoğu zaman farkında bile olmadan siz öğrettiniz. Sizden hiçbir zaman kusursuz olmanızı istemedim. Sadece iyi insan olun istedim. Çünkü hayat bana şunu gösterdi: İnsan zenginliğiyle değil, kalbiyle hatırlanır. Başarılarıyla değil, kimse görmezken yaptıklarıyla büyür. Ve en çok da zor zamanlarda nasıl dimdik durduğuyla anılır. Belki size büyük servetler bırakamayacağım. Ama umarım dürüst durabilen bir karakter, vazgeçmemeyi bilen bir irade ve affetmenin hafifliğini tanıyan bir kalp bırakabilmişimdir. Unutmayın; kırılabilirsiniz ama katılaşmayın. Yorulabilirsiniz ama umudu bırakmayın. Kazanabilirsiniz ama kimseyi ezmeyin. Kaybedebilirsiniz ama kendinizi kaybetmeyin. Çünkü hayatta ne yaşarsanız yaşayın, mutlaka yeniden başlayacak bir sabah vardır. Bir gün bu satırları ben yanınızda değilken de okuyabilirsiniz. Hayatın değişmeyen gerçeği budur. Ama bilin ki insan gider, sevgisi kalır. Sesini unutursunuz belki, fakat kalbinize değen sevgiyi unutmazsınız. Ve şunu bilin… Eğer bir gün beni hatırlayacaksanız, nasıl yaşadığımı değil; sizi ne kadar sevdiğimi hatırlayın. Çünkü bu hayatta bana “iyi ki” dedirten en büyük armağan, sizin babanız olmaktı. Hayatta bıraktığım en büyük eser de siz oldunuz.