Geçtim Gidiyorum
İnsanı sevdim.
Yüzünü değil, yüreğini sevdim.
Kırılganını, eksik yanını, suskunluğunu sevdim.
Ama kendimi koyacak bir yer bulamadım o kalplerde.
Ben fazla geldim belki.
Ya da eksik.
Bilmiyorum.
Ses oldum, yankı bulmadı.
El uzattım, havada asılı kaldı.
Gözümle anlattım, kimse hissetmedi...
İnsanı sevdim…
Kendimi sevdiremedim.
Ne zaman denk gelsem birine,
Zaman eğriydi.
Ne zaman zaman düzelse,
Bu kez insan yamuktu.
Hep bir yanlış vardı hayatın terazisinde.
Ben doğru durdum sandım,
Belki de en çok ben eğriydim.
Bir kalbe sığamadım.
Bir cümlede kalamadım.
Bir bakışta yerim olmadı.
Olsun…
Öylesine geldim.
Bir sabah gibi habersiz.
Bir akşam gibi sessiz.
Çok şey istemedim aslında;
Bir omuz,
Bir “iyi ki”,
Bir “kal” sesi.
Olmadı.
Şimdi içimde yavaş yavaş sönen bir kandil var.
Ne rüzgâr var söndüren,
Ne de el uzanıp koruyyan.
Kendi kendine azalıyor ışık.
Öylesine geldim.
Geçtim gidiyorum bu dünyadan.
Arkamdan büyük sözler kalmayacak belki.
Ama bilinsin:
Ben insanı sevdim.
Kendimi sevdiremedim.
Öylesine geldim.
Geçtim gidiyorum bu dünyadan...
