"“İyi olduğumda çok iyiyimdir; ama kötü olduğumda daha da iyiyimdir.” — **Mae West**"

Otuz Beş Yil

35 yıllık bir evliliğin içten ve dokunaklı hikâyesi… Zamanın yalnızca geçmediğini, iki insanı birlikte değiştirdiğini anlatan bu metin; gençliği, çocukları, kırgınlıkları ve sevinçleri geride bırakırken birbirinin elini bırakmamanın değerini hatırlatıyor. Çünkü gerçek sevgi, her şey güzelken değil; hayat ağırlaştığında da yan yana kalabilmek.

yazı resim

OTUZ BEŞ YIL

Bugün evliliğimizin 35. yılı.

İnsan 35 yılın nasıl geçtiğini düşününce, aslında geçenin sadece zaman olmadığını anlıyor. Birlikte yaşlanmışız.

Gençliğimizi, telaşlarımızı, umutlarımızı, kırgınlıklarımızı, sevinçlerimizi bıraktık yılların içine. Çocuklarımız büyüdü. Biz değiştik. Hayat değişti. Bazı insanlar hayatımıza girdi, bazıları çıktı. Bazıları yanımızda sandık, uzaklaştı. Bazıları hiç ummadığımız anda yanımızda kaldı.

Biz kaldık.

Her şey güzel olduğu için değil.

Bazen güzel olmadığı halde.

Evlilik biraz da budur zaten. Sadece iyi günlerde birbirinin elini tutmak değil; hayat ağırlaştığında o eli bırakmamaktır.

35 yıl boyunca birbirimizi her zaman anlamış olmayabiliriz. Her zaman aynı şeyi istememiş, her zaman aynı pencereden bakmamış olabiliriz. Kırıldığımız, sustuğumuz, birbirimize uzak düştüğümüz zamanlar da olmuştur.

Ama bütün bunların sonunda yine aynı evin ışığına, aynı sofraya, aynı hayata döndük.

Bugün geriye baktığımda şunu anlıyorum:

Aşk, gençken sandığımız gibi sadece heyecan değilmiş.

Aşk; yıllar geçtikçe yüzündeki çizgileri ezberlemekmiş.
Aynı insanın değişen hâllerini sevmeyi öğrenmekmiş.
Bazen konuşmadan anlaşmak, bazen hiçbir şey söylemeden yanında durmakmış.

Ve belki en önemlisi;

Hayat seni defalarca sınarken, yanında kalmayı seçmekmiş.

Zeynep...

35 yıl az değil.

Bir ömür denilen şeyin önemli bir bölümünü birlikte geçirdik. Bundan sonra geriye ne kadar zaman kaldığını bilmiyorum. Zaten hayatın en büyük gerçeği de bu: İnsan geleceğin hesabını yaparken, elindeki bugünü kaçırıyor.

Ben bugünümüze bakıyorum.

Ve diyorum ki;

İyi ki...

İyi ki yollarımız kesişmiş.
İyi ki bu hayatı birlikte yaşamışız.
İyi ki bütün eksiklerimize, hatalarımıza ve kırgınlıklarımıza rağmen “biz” olmayı başarmışız.

35 yıl sonra sana yeniden bir söz vermek yerine, sana bir teşekkür borçluyum.

Benimle kaldığın için...

Ve hayatın bundan sonraki kısmında da dileğim çok basit:

Daha az kırgınlık, daha çok huzur.
Daha az telaş, daha çok kahkaha.
Daha az geçmiş, daha çok bugün.

Çünkü artık biliyorum;

Bazı insanlar hayatımıza bir süreliğine girer.
Bazıları ise hayatın kendisi olur.

Sen benim hayatımın 35 yıllık tanığısın.

Ve hâlâ yanımdasın.

  1. evlilik yıldönümümüz kutlu olsun.

Nice yıllara...

Sessizce, gösterişsizce,
ama yine yan yana.

Yorumlar

Başa Dön