..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Her devrim yokolup gidiyor ve peşinden yalnızca yeni bir bürokrasinin artıklarını bırakıyor. -Kafka
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > İnternet > Yûşa Irmak




21 Temmuz 2021
Metropol İnsanlarının Sosyal Medya Molası  
Yûşa Irmak
Kendimi, ağzına kadar dolu ofislerde, süpermarketlerde, yollarda, asansörlerde kimseyle konuşmayan biri olarak fark edince; “kimlerle konuşuyorum ben” diye düşünmeye başladı iyi eğitilmiş ama çok kilometre yapmış yaşlı belleğim…


:BE:
Kendimi, ağzına kadar dolu ofislerde, süpermarketlerde, yollarda, asansörlerde kimseyle konuşmayan biri olarak fark edince; “kimlerle konuşuyorum ben” diye düşünmeye başladı iyi eğitilmiş ama çok kilometre yapmış yaşlı belleğim…

Kimsenin etlisine sütlüsüne karışmadan, steril bir şehirli hayatı yaşıyor olmamın gerçeği de midemi bulandırdı. Kendimize konan bu konuşma ve yakınlaşma yasağını internette, “sosyal medya” sayesinde üzerimizden atmaya başladığımızı fark ettiğimde kendime de acımaya başladım…

Normal şartlar altında çoğumuz eve gelir gelmez şayet; dışarıda birileriyle buluşmayacak, sohbet etmeyecek veya bir programa katılmayacaksak ilk olarak ya telefonlarımızı veya bilgisayarlarımızı açıp, sosyal medyada laklak etmeye başlıyoruz. Twitter, Facebook, İnstagram, Linkedin, WhatsApp, not in listeler, mesaj panoları, forum bölümleri, arkadaş gruplarının illa ki boş bırakılan bir yerlerine birşeyler karalayarak: “ben de buradayım” diye haykırıyoruz şehirli insancıklar olarak…

Peki neden böyle yapıyoruz?

Cevabı çok basit: Birileri bizi bulsun, keşfetsin diye…

Kaybolmuşlar tarafından bulunmayı beklemek, kendini nette arayanları “beni merak et, keşfet, bul, sevmeye çalış” diye ikna etmek… bunu tanıdık kimseyle yapamayıp umudu tanımadıklarına taşımak çok hüzünlü değil mi sizce de? Kendine naylon arkadaşlıklar uydurmak, birileri beni önemsiyor merak ediyor, online(!) olmadığım akşamlarda beni soruyorlar, diye düşünmek ve bu düşüncelerle avunmak…”yalnızım yardım et” diyen çağdaş erkeğin ve kadının sessiz çığlıkları ne zaman son bulacak insan düşünmeden edemiyor…

Bir şeyler yazarak bir diğerine ulaşmaya çalışmak ne denli bir çaresizliğin sonucudur vallahi merak ediyorum…

Karşı masanda oturanla paylaşamadıklarını, binlerce kilometre ötede yüzünü hiç görmediğin biriyle paylaşmaya çalışmak, neden bu kadar çekici gelir ki insana?

İletişimi istediğin an kesebilmenin rahatlığından mı?

Yüz yüze görüşmenin yarattığı fiziksel önyargıların ve stresin olmamasısından mı?

Sorumluluk dolu hayatımızda bir mola kullanmak için mi?

Konuşulan sözlerin hiçbirinin sorumluluğunu taşımak zorunda olmamak mı çekici kılıyor?

İçimizdeki en şımarık ve en bencil duygularla giriyoruz çoğumuz internete. Kimseyi düşünmeye ve kimseye yardım etmeye veya bir başkasının sıkıntısının birazcığını bile omuzlayıp karşı tarafın sıkıntısını azaltmak gibi bir niyetimiz de yoktur aslında. Hiçbir sözümüzün arkasında durmaya da gerek görmüyoruz kendimizi. Bir sürü de yalan, dolan, iftira atıp ne söyleyeceksek büyük bir rahatlık içinde söyleyebiliyoruz. Tutarlı olmak ve sosyal statümüze uygun davranmak gibi bir baskı olmadığı için internette, bir tık daha rahatızdır. Her gün sanal elemde yeni kimliklerle arz-ı endam edip, sanal alemin dar ve karanlık koridorlarında fink atabiliyoruz… Bu arada birileri de beni bulur, keşfeder ve anlarsa ne ala… hiç değmeyin bu sıradan, basit keyfin vermiş olduğu hazza…

Çocukken terminatör filmini ilk seyrettiğimde nutkum tutulmuştu. Bir gün uzayla, robotla, insanların birebir bağlantılar kuracağına ve bunlarla bir yaşam süreceğini öngörmüşümdür. Ama bu parlak kıyafetleri giyen uzaylı ve dünyalı hayatın içinde monitörlere bakarak kahkahalar atmayı, ya da online(!) olup bizden bin km ötedeki yabancı bir kadına veya erkeğe hiçbir ipucu bırakmadan; elektronik postalar yollayıp, konuşmayı, dertleşmeyi gerçekleştirebileceğini hiç düşünmemiştim… Hatta bu düşünce bana göre ay da yürüyor olmaktan daha uzak gelirdi.

Temizlik için bir robotumuz olacağını çoğumuz -ki özellikle benim jenerasyon- hayal etmiştir. Fakat kendimizi bir robot gibi bulacağımızı, elektronik birer sevgilimiz, çok samimi bir dostumuz, arkadaşımız, yarimiz filan olacağını düşünmemişizdir…

Yüzde yüz pamuk ve ketenden kıyafetlerimiz olacak olmasına da cyber edilmiş duygularımızla internetten kız arkadaşlarımız veya erkek arkadaşlarımıza mikrodalga fırınlarda saf zeytinyağında yemekler pişirirken, çizgi film jetgil ailesinden ne kadar farklı olabilirdik?

Sanıyorum benim kuşak yani, seksen kuşağı kayıplara karıştılar…

Neredeyiz ulan biz?




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın İnternet kümesinde bulunan diğer yazıları...
Cluphouse’da Konuşmak

Yazarın deneme ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Tasvir-i An
Geri Dönmemek Üzere Gitmek
Sevmeyi Yaşamak
Resimli Roman Çağları
Bayrama Hakkımız Var mı?
Font ile Hat Arasında Geçen Yıllarım…
Sükût Suikasti
Caz Müziği ve Hüzün
Bir Cumartesi Akşamı,
Nezakete Davet!..

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Bir Dudak Yarılması [Şiir]
Yâr Gördüm [Şiir]
Turnalar [Şiir]
Senli Düşler [Şiir]
Yuh Olsun [Şiir]
Kehribar Gözlüm [Şiir]
Bıçkın Yüzünde Kehribar Gülüşü [Şiir]
Leyla’ya Hitabım [Şiir]
Gül, Gülümse Ne Olur [Şiir]
Geceye Kâside [Şiir]


Yûşa Irmak kimdir?

Felsefe ve edebiyat aşığı! Yayıncı, gazeteci ve kitapsever. . .


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2021 | © Yûşa Irmak, 2021
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.