"Yazmak, insanın kendi karanlığında bir kapı açmasıdır. — Marguerite Duras"
"Yazmak, insanın kendi karanlığında bir kapı açmasıdır. — Marguerite Duras"
Yönetilenleri sürü gören çobanlar bu çobanlık öngörüleriyle El temsilcileriydiler. Bu dar ve ham olan bağlamları içinde haklıydılar da! Asa, güden gücün dışa uzanmasıyla; sürü üzerinde aracı bir yaptıran sahipliğin beyniydi. Yine salt bu nedenle, çoban El temsilcileri kendi alametifarikaları olarak hep asa ile birlikte, akıllarda canlandırılırdı.
Türkiye’yi bir canlı olarak düşünelim… Aynı düşünceyi, yaşadığımız kent için de uygulayabiliriz.
Eli, ayağı, kaşı ,gözü, beyni ,yüzü, saçları, kaşları her şeyi ile bir bütün…
Eğer boşluk bir birim, dolulukta bir birime kıl payı kadar yakın durumla 0,99988 değerinde olsun. Yani bu durumda doluluk boşluktan 0,00012 sayısı kadar eksik veya azdır veya küçüktür ya da hafiftir. Sıcaklıktır, soğukluktur. Daha yoğundur az yoğundur vs.
Sevgili dostum,
Yazdığım tüm yazıların, tüm şiirlerin, mektuba dahil olduğunu biliyorsun… Her şeyi sorguluyor, mutluluk, üzüntü, korku, özlem… ve aklına gelen ve gelmeyen bir çok konuda yazıyorum.
Kafanı karıştırmak istemiyorum aslında… seviyorum, özlüyorum… belki de özeti bu, anlattıklarımın
Kolektif yapıya göre kişide olmayan, kişide asla olamayacak olan yüksek enerjili ortak akıldı. Ya da kolektif zekâ karşısındaki kişinin düşüncesi, kişinin fikri, kişinin aklı böylesine bir sıfır düzeyli boşluk enerjisi ruhu taşır olmasını artık anlamış olmalıyız.
Hayatın oluşumu hakkında oldukça fantastik bir hikâyemiz var. Bir tek hücre ve ondan evrilen diğer bütün canlılar... Neden o uygun anda ve uygun şartlar içerisinde, sadece bir tek hücre oluşuversin de milyonlarca hücre yaratılmasın? Kar taneleri gibi her biri birbirinden farklı ama bir o kadar da birbirinin aynı
Kişi üzerinde parçalı olup giden organize eylemeler kişi üzerinde boşluk bırakır. Bırakılın boşluğun kendisini çağıran (öz yineleyici) oyuk gerilmesi nedeniyle kişiler de; kendisinden gidenleri, farklı kullanım ve tüketim sağlamaları olarak geri çağırır.
Adalet Ağaoğlu'nun Dar Zamanlar kitabındaki metnin virgülüne noktasına dokunmadan yaptığım alıntısı.
Çocuklar, bizim çocuklarımız... Günümüzde her türlü şiddetin zirve yaptığı bir dönemde, onları bu şiddetten ne kadar uzak tutar, ne kadar soyutlayabilir isek ne mutlu biz ana babalara... Yukarıda anlatılan uygulamayı görünce, ''Helal olsun bu öğretmenimize.'' dedim içimden... Böyle duyarlı öğretmenlerimizde var demek ki...
