"İnsan, anlattığı hikâyeler kadar yaşar. — Gabriel García Márquez"
"İnsan, anlattığı hikâyeler kadar yaşar. — Gabriel García Márquez"
Akıllı zekâ; moleküler evrimle ama moleküler evrimden epey sonra hayatla vardı. Hayat, kendisini kollara dallara ayıran türler içinde biyolojik bireylerde bireysel özne ve öznel oluşla vardı. Bu akıl da kişinin korunan yasası çerçevesinde enerji sarflarıyla, bir yetenek kapasite olmakla gelişme ve sınırlanmaydı.
Aslında vücudumuzda metabolizma sentez analiz süreçleri, beynin düşünmesi, Dışımızda toplumsal yapı. Bilgisayar ışık hızında belkide düşünce olarak ışık hızından da fazla çalışır. Pekiyi ama bu olası mı?
Komoda ejderini dikkatle izleyelim... Yemesi gereken boğaakendisinden çok güçlü... Bir şekilde ona salyasını bulaştırması gerekiyor... Küçük bir yara, küçük bir çizik, iri gövdeli, güçlü boğayı , bir zaman sonra güçten düşürür. Hareket edemez hale gelir...ve sonrası...
Kendini başkasının yerine koymak
Kendini başkasının yerine koymak nasıl olur. Sevinci, üzüntüye, acıya, tatlıya her şeye ortak olmak. Film kahramanı ile birlikte, ovaları, dağları, dereleri dolanmak, yüzme bilmediği halde, suda kulaç atmak ve derine dalmak. Karacaoğlan ve Pir Sultan Abdal ile insan sevgisini yaşamak
Zaten monarşi de bu bilinenler üzerine "farklı bir paylaşım" şekli ile inşa oluştu. Neydi bu farklı paylaşım? Kolektif emek eksenli iradenin pay ve paydaşlığı yerine; mülk sahibi iradesine göre paylaşmayı esas almaydı. Sistem kolektif özneleri mülklü olanla mülkü olmayanlar diye ikiye ayırdı
Türkiye’yi bir canlı olarak düşünelim… Aynı düşünceyi, yaşadığımız kent için de uygulayabiliriz.
Eli, ayağı, kaşı ,gözü, beyni ,yüzü, saçları, kaşları her şeyi ile bir bütün…
“Bilgi yoktur” önermesindeki çelişkiden yola çıkan bu metin, bilginin varlığını ve bilgiyi bilen bir failin zorunluluğunu temellendiriyor. Olaylar zaman ve mekânla sınırlıyken, onları kuşatan ve her daim bilen varlığın zaman-mekân üstü olması gerektiğini savunuyor; buradan da tek, aşkın ve kuşatıcı bir bilen fikrine ulaşıyor.
Hayatın oluşumu hakkında oldukça fantastik bir hikâyemiz var. Bir tek hücre ve ondan evrilen diğer bütün canlılar... Neden o uygun anda ve uygun şartlar içerisinde, sadece bir tek hücre oluşuversin de milyonlarca hücre yaratılmasın? Kar taneleri gibi her biri birbirinden farklı ama bir o kadar da birbirinin aynı
Adalet Ağaoğlu'nun Dar Zamanlar kitabındaki metnin virgülüne noktasına dokunmadan yaptığım alıntısı.
