Şiir > Kent
üzgün
Eski bir intihar
Duvarların kanadığı gecelerin ucunda, / Kılıcını çekmiş bir sessizliğe sarılıyor yokluğun,
karamsar
06: 40
Şehvetli bir geceden çıkmış gib şehir / Tenha sokaklar,lekeliçarşaflar gibi buruşmuş
nostaljik
Aşkın Ayak İzlerine Rastlanmayan O Şehirde Hiç Bu Kadar Sevilmedin...
Aşkın ayak basmadığı bir şehir / Kucağında teslim etti seni o eylül
üzgün
Kentin ölümüne ortak
Hiçbir gölge oturmadı yanıma, /Senaryosuz gidişte hayatım, / Bilmiyorum, /Rastladım mı kendime hiç
nostaljik
Bir Gün Aşk Olur Adın İstanbul
Bir gün aşk olur adın istanbul... / Birgün uzak vedaların kırılganlığı
olumlu
Bir Dikili Ağacım Olsun İstiyorum
Bir ağacım olsun istiyorum, / Kollarımı doladığım güçlü gövdesine , mağrur boyu ,benden
nostaljik
İstanbul...
Bu gece ayrı bir beyazsın İstanbul / Beyaz kelebekler yağmış saçlarının üstüne...
karışık
Ankara
Güven parkın her kumrusu ''sen'' oluyorsun / ve karanfil pasajında gümüşe kesiyor aşk.