Ol(a)madık biz, yetemedik…
Birbirimize yaslanacak kadar yakınken, mesafelerden köprüler kuramadık.
Aynı gökyüzünün altında nefes aldık ama aynı hayalin içine giremedik.
Birimiz umut olurken diğerimiz korku oldu, birimiz koşarken diğerimiz hep durdu.
Sözler vardı dilimizin ucunda, söyleyemedik.
Dokunuşlar vardı elimizde, uzatamadık.
Sevgi vardı kalbimizde, büyütemedik.
Biz hep bir şeylerin kenarında, hep yarım kaldık.
Belki de en çok suskunluğumuz vurdu bizi.
Biriken cümleler boğazımızda taş oldu, kalplerimizde dağ.
Ve biz, o dağın eteklerinde birbirimizi seyrettik,
ama asla tırmanmaya cesaret edemedik.
Olmadık biz, çünkü olmaya korktuk.
Yetemedik, çünkü yaralarımızı birbirimizin üstüne yükledik.
Bir gün “biz” olmayı öğrenseydik, belki de dünya daha kolay dönecekti.
Ama biz, kendi yalnızlığımıza daha sıkı sarıldık.
Şimdi geriye kalan;
birkaç kırık cümle,
yarım kalmış bir şarkı,
ve gözlerimizde tamamlanmamış bir hikâyenin sızısı…
Olmadık biz, yetemedik…
Ve belki de en acısı;
hiçbir zaman olmayı gerçekten istemedik.
