Alnımın çatısında beliren o utanç / O utançtan geriye derinden çizgiler

Dilsiz bir çocuğun haykırışı var bende / Yüreğe sığmayıp kelimelerle çağlayan

Karşıma oturdun,ellerini çenene yaslayıp en güzel rüyanı uzaktan izler gibi gözlerime bakıyordun,on beş gün kaldı diyordun son on beş gün düğünümüze.Dakikalarca gözlerini ayırmadan,elinden tutulup parka oyun oynamaya götürülmüş çocuk edasında kayboldun yüzümün bahçelerinde.Elini uzatıp sıkıca tuttuğun bileğimden ansızın sarsıp 'yoksa beni dinlemiyor musun sen? ' deyince irkildim.

Beyazlar içinde garipten bir çocuk / Gecenin karanlığında sessizce gezinmekte /

Hasret serpilmez umudun yanına,bir kere serptin mi kendi kendini eker.Önce toprağı kandırıp sokulur yanıbaşına ve salmaya başlar zehir salgılayan kökünü.O kök salmaya başlayınca anlarsın hasretin toprağa nasıl sımsıkı tutunduğunu,serptiğine pişman olup sökmek istersin umudun yanından.Vurduğun kazmalar,attığın kürek kürek topraklar...

Başka ellerin izi kalmış sende / Başka gözlerin kapanmayan yarası /

Kültabağının içinde iki izmarit / Biri yan yatmış diğerinin bükük beli

Ruhum görünmesin diye giydiğim siyah elbiseler / İçimde ettiğim kavgada kaçıp saklanmışlığım

Yaralanmıştı;beklemediği bir anda gelen telefon ve karşısındaki ses ona şuana kadar tatmadığı bir yarayı tattırmıştı.Artık sevmediğini söylüyordu karşısındaki ses ve böyle bitmesi gerektiğini,son sözse ''herşey için teşekkür ederim'' olmuştu.Bu onun ayrılıktan aldığı ilk darbeydi,kabullenemedi ama tek bir kelime de düşmedi dudaklarından.Çünkü böyle bir anda ne diyeceğini hiç bilmiyordu.Telefonu

Bir çift kırmızı ayakkabı / Vitrin camlarının ardından bakarcasına /

Yüzünü görmeden sevdim seni / Avuçlarımın içi yüzüne kavuşamadan /

Son bir kez göreyim seni / Bir kez olsun bak yüzüme

Eskimiş,sıvaları dökülmüş bir bina,yamacına sokulup duvarlarına dayanmasını beklediği kepçeler...Rüzgarın çatısına indirdiği o sert darbelerle beklenmedik bir

Çok canlar yaktılar,bir çok canı hayatla sevdiği arasında barut yapıp o kovanın dip kısmına ansızın vuran iğne oldular ama özünde sevmek yatan yürekleri yine de ayıramadılar.

Bir Gün Hayatı Seninle Yeniden Öğreneceğim / Bir görebilsem gözlerini değişecek mevsimler,susuz yeşerecek

Yokluğunda hesap soruyor hayat / Kelepçeleri hazır uğruyor geceme /

Gelip giden otobüslere / Yürüyüp uzaklaşan insanlara aldırmadan / Ben

Açık bir pencere kenarına oturmuşluğum / Kolumda senden kalan o bileklik

Mutluluğun kutusuna doldurulup paketlenen yalancı ayrılıklar yeniymiş gibi satılıyordu kırmızı halılı tezgahların üstünde ve halıların üstündeki o kırmızıların bir önceki hatıralardan kalan son emanet olduğunu bilemezdi daha önce bu yolu kullanmayanlar.Oysa ayrılıklar daha çok yaşıyor insanın toprağa sevdasından.Bu yüzden toprağın son emanetini güller taşıyor hemde en kırmızısından...

Sevdamı yazardım bulduğum her boşluğa / Bazen yolculuk yaptığım bir gemi