Eleştiri
Dünyayı ne kurtaracak?
Film boyunca şehirlerde yaşayan, koca binalarda gündelik hayatını sürdüren insanların plastik hayatlar yaşadığı hissine kapılıyorsunuz. Helikopterin çarptığı ve alev alan binalar, kurşun yağmuru altında delik deşik olan havalandırma bölgeleri, kovalamalar
Sevimli Karayollarımız
belki birileri okur ve sesimize ses verir..sesimizi kısmadan...
Başkaları İçin Yaşamak...
Başkaları için yaşamak sıddıkların şiarıdır. Kullukta sadakatleri tasdik edilenlerin…
...
Rableriyle ve kendileriyle o kadar barışıktırlar ki başkalarını yıkıp geçen bela ve musibet dalgaları bunlara çarptığında, sanki okyanus sahillerini yalayıp dönen munis kediler gibi kalırlar!
...
Onlar mü’min kardeşleri için
Üretkenlik üzerine...
Üretme aliskanligina sahip olamayan bizler, elimizde hazir bir seyler olmayinca nasil bir bosluga düsecegiz ve o bosluktan nasil siyiracagiz kendimizi? Iste kendimce bu soruya yanit aramaktayim...
Siz emredersiniz, biz de ölürüz, değil mi efendim?
o yüz, o bakışlar bana ait değil. gözlerimi yummamı istediniz ve göz yumdum, her şeye olduğu kadar gerçeğe de. kara bir bulut gibi sardınız etrafımı, görmezden gelmemi istediniz beni var kılan ne varsa. sürekli mazlum olduğunuzu söylediniz, hepimiz adına
Ben=Sen=O (mu acaba?)
...eşitsizliğin insanın kafatasının rengine ya da cinsine göre yapılmasını elbette hiç doğru bulmuyorum, ancak yine de bir eşitsizliğin olması gerektiği taraftarıyım ve bu tip bir denge o kafatasının içindekilere ve o içeriği kullanabilme yeteneğine göre
Bu savaşın çığlıkları bir tabloya sığmayacak sevgili Picasso
Ellerim kollarımı, kollarım bacaklarımı arayacak, bedenimden fışkıran kan bütün şehrin saf ada çayı sarılığını, acı kırmızıya boyayacak...
Bu savaşın çığlıkları bir tabloya sığmayacak sevgili Picasso...
