Yeni nesil gençliğin belki de temel sıkıntısı...

Koca bir toplumun herhangi bir mensubunun kendince topluma bakışının sonunda ortaya çıkan alelade düşüncelerin birleşmesinden oluşan öylesine bir yazı...

Üretme aliskanligina sahip olamayan bizler, elimizde hazir bir seyler olmayinca nasil bir bosluga düsecegiz ve o bosluktan nasil siyiracagiz kendimizi? Iste kendimce bu soruya yanit aramaktayim...

Kendi içimde bir yaşam denklemi kuruyorum. Fakat denklemdeki belirsiz öğe X, her çözümde farklı bir değer olarak ortaya çıkıyor...

Farkında olmasak da herbirimiz bir şeylere karşı mutlaka bir aşk besliyoruz ve bu aşk yaşamımızın temel taşı. Peki ama biz esasında neye aşığız acaba?

Hayat bana ne hissettiriyorsa yalnızca onu döktüm ben kağıda...Ne daha eksik ne de daha fazla!

...eşitsizliğin insanın kafatasının rengine ya da cinsine göre yapılmasını elbette hiç doğru bulmuyorum, ancak yine de bir eşitsizliğin olması gerektiği taraftarıyım ve bu tip bir denge o kafatasının içindekilere ve o içeriği kullanabilme yeteneğine göre

...buradaki her kelime benim hayatımdan bir kesit. Bu yüzden de tek başlarına ancak sözlüklerde kendine yer teşkil eden bu kelimeler bu yazıdaki konumlarıyla benim adıma muazzam değerlere sahipler...