Şiir > Anı
nostaljik
Nazilli: En Eski Hatırlamaların Adı
Ben, bu kumruyu bir yerden tanıyorum; / Bu dut ağacı bana hiç yabancı
karışık
Bacanağım Olsana Tuğba
İki saatlik kıt kanaat, yarım yamalak bir uyku, / İs, pus içinde bulanık,
nostaljik
Seninle İlk Telefon Konuşmamız Bu
Ellerim kaç kere gitti bilsen / O avuçlarımı terleten telefona /
olumsuz
Anlamış Olmak Ne Zor
anlaştığımızı sanıyordum.dalmış gitmişim sana ben...hep mi hasta ruhlusun? hep mi sorun? hep mi acı?anlamadım ki!
karamsar
Kör Talihle Kahpe Felek Bir Gün
Birini bir ağacı kökler gibi içinden aldıklarında / Birini ‘dur sakın hemen olmaz’
üzgün
Gün Batımı Gibiydi Gidişin
ıslaktı bakışların, üşütüyordu / ince bir hüzündü gülüşün / suskunluğun
karışık
Zaman Öğleden Sonra
Zaman öğleden sonra... / Gözlerimi diktim ufuk çizgisine oturuyorum sofamda /
üzgün
Kelebek Öpücüğü
sensizliğin mevsiminde hasret biriktirdi gözlerim / yüzümde unutulmuş izleri yağmur saklarken…
üzgün
Çalınmış Güzellik
Hatırlar mısın bilmem; / Beraber dönüyorduk bir akşamüstü bu yalnızlıklar şehrine
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku