Şiir > Anı
nostaljik
Nazilli: En Eski Hatırlamaların Adı
Ben, bu kumruyu bir yerden tanıyorum; / Bu dut ağacı bana hiç yabancı
karışık
Bacanağım Olsana Tuğba
İki saatlik kıt kanaat, yarım yamalak bir uyku, / İs, pus içinde bulanık,
nostaljik
Seninle İlk Telefon Konuşmamız Bu
Ellerim kaç kere gitti bilsen / O avuçlarımı terleten telefona /
olumsuz
Anlamış Olmak Ne Zor
anlaştığımızı sanıyordum.dalmış gitmişim sana ben...hep mi hasta ruhlusun? hep mi sorun? hep mi acı?anlamadım ki!
karamsar
Kör Talihle Kahpe Felek Bir Gün
Birini bir ağacı kökler gibi içinden aldıklarında / Birini ‘dur sakın hemen olmaz’
üzgün
Gün Batımı Gibiydi Gidişin
ıslaktı bakışların, üşütüyordu / ince bir hüzündü gülüşün / suskunluğun
karışık
Zaman Öğleden Sonra
Zaman öğleden sonra... / Gözlerimi diktim ufuk çizgisine oturuyorum sofamda /
üzgün
Kelebek Öpücüğü
sensizliğin mevsiminde hasret biriktirdi gözlerim / yüzümde unutulmuş izleri yağmur saklarken…
üzgün
Çalınmış Güzellik
Hatırlar mısın bilmem; / Beraber dönüyorduk bir akşamüstü bu yalnızlıklar şehrine
KİTAP İZLERİ
Yaşadığım İstanbul
Selim İleri
İstanbul'un Kırık Kalbi: Selim İleri'nin Hafıza Kazısı Bazı yazarlar vardır ki bir şehirle öylesine özdeşleşirler, sanki o şehrin sokakları onların damarlarında akar. Selim İleri de,
İncelemeyi Oku