"Okumayı sevenin her yerde bir evi vardır. — Hazel Rochman"

Şiir > Soyut

üzgün

Mesken

Kayıp benim şehrim.. / Kasabam,köyüm,mekanım / Ondandır bir türlü tutamadığım

umutlu

Nida. ,!

Karanlığa meydan okur da sessiz feryadım! / Kendi kendine yanıp söner; tezat yaşantım.

olumsuz

Vadii

hayat suskundu ve etlerim kemiklerimden tam anlamıyla ayrılmak üzereydi / ve ben yol

karamsar

Mavi

Üstü kir tutmuş düşünceleri / Kalbinin tortusundan uzakta / Riyakâr

üzgün

Sessizce

içimde birikmiştiler... / kilitlenmiştiler. / yapayalnız, /

üzgün

Mevsimlerden Sonbahar

yorgun kollarında taşıdığın düşler / seni nereye kadar tutabilir /

üzgün

Canım

Seni ararken canım seni / Uçurumlarında karşıma çıktığın / Kalabalık,

üzgün

Zamanın Eziyeti

Kalp, acıları, hüzünleri gömebilen bir yapı değilmiş meğer. Zaman kazma kürek olamıyormuş söylenenin aksine. Yıllar önce

Başa Dön