Hep yürekler üstünde açar.
Naçar ruhlara,
Yağmur serinliği saçar beyaz zambaklar.
Zarafetin izdüşümü, sanırsın nur katresi.
Gönülde aksi seda incecik, narin hâlleri.
Asaletleri kalem tutuşlarından belli.
Kalem mest, kâğıt meftun onları göreli…
Onlar, bir peri suretin özeti.
Göğe açıldıklarında görmeli onlardaki safiyeti.
Her koşulda tablo misali.
Dürülünce gonca , açılınca gül…
Takılır beyazlığına gönül.
Zemheri onlarla zambak mevsimi.
Doyumsuz bir güzelliğin seyri.
Bazen, üzerlerine düşer ya kirpiklerin gölgesi!
O güz/elleri asıl o zaman görmeli.
Ezberlemeli insan o güzellikleri.
Beyazlığında arındırmalı ruhunu görenler.
Dualarına ortak olmalı erenler…
Cerenler onlara neşide söylemeli.
Solmasın, yağmur serinliği beyaz zambaklar.
Siyahın içinde esir kalsın ahlar.
Ey! Beyaz zambakların narin sahibi…
Gölgen olsun mutluluklar…
Ankara,28.02.2010 İ.K
