..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Bildiğim tek şey, ben bir Marksist değilim. -Karl Marx
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > Sevgi ve Aşk > Yûşa Irmak




16 Kasım 2019
Şehir Ağlıyordu, Sen Ağlıyordun, Ben Ağlıyordum  
Şehir Ağlıyordu, Sen Ağlıyordun, Ben Ağlıyordum

Yûşa Irmak


Söz vermiştim artık yazsam da yaşamadan yazmayacağımı. Çünkü o öğretmişti yaşamadan yazılanların bir tesiri olmayacağını. Yasemin kokulu odaların gecesinde onun iri gözlerine bakmaktan alamıyordum kendimi. Gah, gözlerimizin ıslak ışıklarını buğusuna kaptırdığımız sıcak çayı ben, bir avuç kuru üzümü o yerken düşünüyorduk.


:FC:
Söz vermiştim artık yazsam da yaşamadan yazmayacağımı. Çünkü o öğretmişti yaşamadan yazılanların bir tesiri olmayacağını. Yasemin kokulu odaların gecesinde onun iri gözlerine bakmaktan alamıyordum kendimi. Gah, gözlerimizin ıslak ışıklarını buğusuna kaptırdığımız sıcak çayı ben, bir avuç kuru üzümü o yerken düşünüyorduk.


Niyeyse bakışlarım nemliydi benim.. “Kavuşmak yok balam diyordu İslamlıkta.” O anlatmıştı, ben dinlemiş düşünmüştüm söylediklerini. Oysa o kadar tanıdık gelen bu cümleyi belki o doğmadan önce duymuştum ben. Kast edilen kavuşmak onun söylediği kavuşmak değildi anladığım. Fakat nereye yorarsam yorayım, yorarsa yorsun doğruyu söylüyordu.

Daha yedisinde gözlerinin içi parlayan ne meraklı bir çocuktum ben, bir bilsen can… Toz pembe hayallerle adımlarımı atarken kurnaz bir havara taşına takılmış da yere düşmüştüm. Kısık gözlerimden senin gözlerinin büyüklüğünde damlalar birikmişti ki “ağlama!” demişti garip anam. “Bilirsin Ey Oğul Erkekler Öyle Kadın Gibi Her Şeye Ağlamaz.” Ağlamadım ağlamak istesem de büyüyene kadar…

Oysa “aşk” demişti birtakım insanlar, insanı kanatlandırır ve aşkı iliklerine kadar yaşadığını söyleyenler kendilerine kanatlar yapmışlardı balmumundan. Uçtular hepsi mavi derinliklere doğru. Dudaklarında demet demet tebessümler vardı. Uçtular yükseldiler yükseldiler uçtular. Çoğu bu dünyadan çıkıp öyle uzaklaştılar ki güneş ile dost olduklarını sandılar. Lakin olan olmuş balmumundan takılan o kanatlar erimeye başlamıştı sıcaktan. Yaklaştıkça eridiler, eridiler ve yükseklerden kanatları erimiş insanlar damladı birer birer yer yüzüne. Hıçkırıklar duydum etraftan. Gözlerime inanamadım hepsi ağlıyordu. Meğer anam merhametinden, rahmetinden kandırmış beni o gün erkeklerin ağladığına şahit oldum ve bu gözlerim senin gözlerin gibi büyümediyse içindeki su pınarları kuruduğundan..

Ben, sevimsiz çağların sevgisiz, aşkların naylon, taşların hakiki sevenlere diş gıcırdattığı, bir zamanda, bir ülkede ondan önce dünyaya gelmiştim. Hayır, hayır… Bir masal âlemi olamaz yahu bu yaşadığım. Güliver de seyahatte değil. Liliput ülkesine hiç uğramadı ki gemim. Sfenks’in sorusunu çözmek için çok uğraştığımı çok iyi hatırlıyorum. İdam sehpasına götürmek için kolumdan tutmuşlardı da ben yine ağlamıştım. Anlamamışlardı halimi. Belki de acımışlardı bana. “Buzullarda çıplak ayakla yürürsen bağışlarız seni” demişlerdi Sfenks’ın sorusunu çözemeyince. Ben: “Leyli mi de…” demiştim ve yürümüştüm buzullarda çıplak ayakla. Çünkü onun canı benim canımdı…

Ahh can, ahh bir can! Gençsin, damarlarında ki kan sımsıcak akıyor senin. Etrafında ne şirin insanlar var. Kim bilir nerelerden göz kırpıyorlar sana. Halbuki çoktan gitarının tellerini koparmış, kanayan parmaklarına aldırmadan bestemizi gitarsız sen çalacak ben söyleyecektim gökyüzüne… Hıçkırıklar melodileşmiş olmalıydı sende. Bilmeyenler anlamıyorlardı ki buram buram terlemenin sebebini. “Hava da serin” diyorlardı… “Hasta mı acaba?” diyenleri duymak İstemiyordun. Çünkü gözlerin kapalıydı… gözlerim kapalıydı…

Göz bebeklerindeki cevheri iyi bilirim ben. Baktığına değil, baktığının arkasındaki parlaklığa vurgun olduğunu bilirim ben. Her gece odana giren bendim! Avuçlarını her açtığında, sabır dilediğinde, ben de vardım yanında. Gözyaşlarının yere düşmesine müsaade etmedim. Hepsini biriktirdim avuçlarımda. Yorgunken sırtını sıvazlayan bendim. Uyurken saçlarını okşayan bendim… Bilmiyorsan belli ki sarhoştun. Oysa sarhoş olamayacak kadar mantıklısın sen..

Her sıkıntıda rüyana girip seni kurtaran da bendim. Kimleri kimleri görmüştün. Denizin kenarında yürüdüğünde de ben vardım.. Yıkılmış köprüden kalan taş yığınlarının yanında sana ben seslenmiştim. Dönüp baktın “O, bu olamaz” dedin. Ama bendim. Biliyordun. Niye bu kadar kızar ki insan kendine. “Yazık bana. Ya buna zaaf derlerse.” Başka birgün günlüğüne “Hocamı özledim” yazmıştın. Yazmış ve uyumuştun. Davetiye olmuştu sanki. O tebessümle sana bakarken sen O’na doyasıya sarılmıştın.

Hava sıcaktı. Tam tepedeydi güneş. Neşeliydin. Sonra duruldun. “Çay bardakta bitti.” dedin. “Yarın gideceğim. Ve bu şehir ağlayacak. Bu gök dayanamaz bensizliğe…” Sen otobüsün penceresinden el sallarken ben pişmandım yanıma almadığıma şemsiyemi… Evet “Şehir Ağlıyordu.” Ama güzel tarafı da vardı. Allah yalan söyletmedi dostlarına.

Çünkü seni çok seviyordum.



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın sevgi ve aşk kümesinde bulunan diğer yazıları...
Yarınlar İçin
Gökyüzü Gözlüm
Sevgi Nesin Sen?
Mekke Gönlüm, Medine Gözlüm!
Hayat Hikayesi
Tahayyül Mülküm
Aşık, Istırap Yumağıdır

Yazarın deneme ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Kahveye Kaside
Dilencinin Dilenciye Dilendiği Şehirden Selam Ola…
Kafayı Gerçekten Bulmak
Kafayı Bulduk! Sıra Cesarette!
Ey Ağlamak Unuttuk Seni
Modern Kızların Gönül Oyunu…
Duyarak Yaşamak
Cüz'i ve Kapsamlı Laiklik
Kadın
Geçmişe Özlem...

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Soğuksu [Şiir]
Hasretimin Adresi: Sen [Şiir]
Kime Ne? [Şiir]
Susup Kendime Sakladığım… [Şiir]
Davasızın… [Şiir]
Yakarış [Şiir]
Şahmerdan Yürekli [Şiir]
Anadolu [Şiir]
Noktaların Adresi [Şiir]
Seni Aramak [Şiir]


Yûşa Irmak kimdir?

Felsefe ve edebiyat aşığı, yayıncı ve kitapsever. . .


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2020 | © Yûşa Irmak, 2020
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.