..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Gerçeği arayan bir insan, öncelikle her şeyden gücü yettiğince kuşku duymalıdır. -Descartes
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Öykü > Bireysel > Yûşa Irmak




24 Nisan 2013
Similia, Similibus, Curentur!  
Yûşa Irmak
Sabah saat 6: 00 da yola çıkmıştım. Kanuni Sultan Süleyman Hastahanesi’nin otoparkına girdiğimizde saat 8’e geliyordu. Altı üstü 17 km’lik yoldu. Bu kadar erken çıkma sebebim; Altınşehir’de otomobil parçaları ve tamiri yapan bir arkadaşımı da görüp, hoşbeşten sonra bir çift çıkma lastik satın almaktı. 8: 30 randevusuna yetişemeyeceğimi hissedince direk hastanenin yolunu tutmuştum.


:IIG:
Sabah saat 6: 00 da yola çıkmıştım. Kanuni Sultan Süleyman Hastahanesi’nin otoparkına girdiğimizde saat 8’e geliyordu. Altı üstü 17 km’lik yoldu. Bu kadar erken çıkma sebebim; Altınşehir’de otomobil parçaları ve tamiri yapan bir arkadaşımı da görüp, hoşbeşten sonra bir çift çıkma lastik satın almaktı. 8: 30 randevusuna yetişemeyeceğimi hissedince direk hastanenin yolunu tutmuştum.

Nihayet bekleme salonuna randevu saatinin girdiği dakikalarda ulaşabilmiştim. Fakat sabahın körü diyebileceğimiz bir saat diliminde müthiş bir kalabalıkla karşılaştım. Bekleme salonu neredeyse ağzına kadar doluydu. Sandalyelere ilişenler, koltuklara kurulanlar, masaya bebek pusetini koymak isteyen annelerin yarışması, birer kişilik koltukları dirsek temas yardımıyla bölüşen yaşlılar, köşelerde öbek öbek ayakta duran aileler, duvar dibine çömelen yalnızlar, orta yerde gezinen işi aciller, çocuğunu emziren anneler, kulak kulağa hoş beş eden hısım akraba ve tanışlar, velhasıl kelam kadın, erkek, çoluk – çocuk kum gibi hasta ve yakınları devasa koridorda doktorun kapısında birikmiş kendilerine gelecek sırayı bekliyordu.

Cuma sabahı hastaların hepsinin (ben de dâhil) erkenci olduğunu fark ettim. Anadolu’nun her yerinde usûl böyle de İstanbul hastanelerinde açıkçası bu kadar kalabalığı bu saatlerde beklemiyordum. Bilirsiniz daha küçük Anadolu şehirlerinde gün ağarır ağarmaz herkes müşkül işini hal etmek için yollara düşerler. Ancak, saat 10’dan sonra yavaş yavaş kalabalıklar tenhalaşır ve nihayetinde öğleye doğru adeta hiçbir yerliyi sokaklarda göremezseniz… Sanıyorum gün ışığının değerini halen en iyi Anadolu insanı idrak ediyor diyebilirim…

Evet, randevumuz 8:30 du. Bu kadar kalabalığı hastanenin tek nöroloji doktorunun kapısının önünde görünce münasebetsiz bir zamanı seçtiğimi anlamakla gecikmedim. Fakat birdenbire ne yapacağımı da kestiremedim. Hiç görünmeden mi çekip gitmeliydim, yoksa ayaküzeri bir hal hatır sorduktan sonra mı? Kararsızlık içinde bekleyip dururken muayene odasının kapısı açılıverdi. Bir hastasını uğurlayan doktorumuzla göz göze geldik. Buyur etti ve içeri girdik. O sırada orta yaşlı bir adamla bir kadın: saygılı, ürkek, utangaç, sıkılgan bir tavırla peşimiz sıra içeriye girdi ve direk paravanın arkasına geçiverdiler. Doktor da direk hastanın yanına doğru ilerledi. Hastaya muayene masasına oturmasını söyledi, şikâyetini sordu, fakat bütün uğraşılarına rağmen ağzından iki üç kelimeden fazla bir şey alamadı. Kadın, sanki bir sırrı ifşa etmemeğe yemin içmiş gibi ağzından bir şey kaçırmamaya azami gayret gösteriyor hatta teşhis konulmasın diye de en küçük bir ipucunu doktora vermekten beri duruyordu… Bilseydim içeri girmezdim dedim içimden. Belli ki utangaç insanlar ve bizim yüzümüzden konuşmaya kesin utanıyorlar bunlar diye düşündüm kendime istemsiz bir şekilde hayıflandım! Bu defa hastalığının hikâyesini beyefendiye sordu. O da kırk dereden su getirdi. Kem – küm ve bir sürü lüzumsuz bilgiyi teferruatıyla anlatıp doktorun kafasını iyice şişirdi.. Her şeyi dikkatle dinleyen doktor kafasının takıldığı yerleri tekrar sordu ve sistematik olarak hastasını da muayene etti. Bu iş de bitince paravanın yanındaki küçük masada reçetesini yazdı, onların anlayabileceği dille bulgularını ve teşhisini açıkladı, ilaçların nasıl kullanılacağını tarif ederken bir takım hususi tavsiyelerde bulunmayı da ihmal etmedi. Her nedense böyle durumlarda hastanın ve yakınlarının memnuniyetleri yüzlerinden okunuyor! Hemen doktora dualar, teşekkürlerle yad ederek ayrılıyorlar… Hatta hanım teyzenin de dilinin bağı çözüldü ve doktora dönerek: –”Evladım, derdimi tam bildin! Allah senden razı olsun” dedi. Doktorumuz da nihayetinde bu söylediklerini başıyla onayladı ve elde ettiği tüm verileri önündeki “PC”ye kayıt etti.

Ben bu mevzular yaşanırken masadaki gazeteleri, dergileri karıştırıyordum. Fakat odaya peş peşe girmek isteyen bir yığın hasta ve yakını girip çıkma teşebbüsünde bulunuyorlardı. Gözümle, kaşımla içerinin dolu olduğunu onlara anlatmaya çalışsam da çok da başarılı olamıyordum. Yani, öyleleri var ki hasta sahipleri doktoru hastadan daha fazla meşgul ediyor inanın. Adamın burnunun dibine kadar sokulup, ipe sapa gelmez sorularla lüzumsuz yere vakit alıyorlar. Hastaya gelince, o ya hiç ağzını açmıyor, ya da kerpeten yardımıyla birkaç şikâyeti damak ve dişinin dibinden ancak söküp alabiliyorsunuz. Yani, sanki hasta oluşundan başta hekim olmak üzere derece derece bütün insanlar mesulmüş gibi, herkese kırgın, küskün sert bir yüz ifadesiyle bakıyorlar. Kim bilir belki de bu tavırları, doktorun ilgisini çekmek içindi. En tesirli sahne unsuru olan sessizlikten yararlanarak dramatik atmosferi bütün ağırlığıyla ortama yaymak arzusu pek ala bu ruh haleti olabilirdi… Fakat, hangi psikolojik sebebe bağlı olursa olsun, neticede, ağzını bıçak açmayan hasta ile ona inat konuşan yakınları, tıpta “anamnez” denen ve “semiyolojinin” ilk basamağını teşkil eden hikâyeyi perdelemek, hastalığın başlayış biçimini ve gidişini örtbas etmek için ellerinden gelen ne varsa yapıyor farkında olmadan da doktorun işini müthiş bir şekilde zorlaştırıyorlardı. Nadiren hastanın ağzından dökülen kırıntılarsa, ya incir çekirdeğini doldurmayacak kadar ehemmiyetsiz, ya da birbirin tutmayan, rabıtasız, çelişkili bilgiler veriliyordu. Bu durumda hekimin elinde ne kalıyordu? Sadece fiziki muayene bulguları, klinik duygu, seziş, klinik koku alma yoluyla yürütülen tıbbi muhakeme… Hâlbuki hasta biraz yardımcı olsa, doktor yalnız su yüzüne çıkan belirtileri değerlendirmekle kalmayacak, belki daha derinlerde, hani şuur altında olup bitenleri de inceleme fırsatı bulacaktı. Organizmayı rahatsız eden çoğu zaman kendi garındaki hayaletler değil miydi?

Diğer taraftan, bu işlerin en tuhaf veya garip yanı bazı insanların “hastalık hastası” olması mevzusudur. Gerçekten şahit de olmuşumdur buna ki kimi hastalar odaya girer girmez adeta kadavra gibi cansız, sessiz, hareketsiz durdukları halde, muayene olup reçeteyi eline alır almaz aniden değişebiliyorlar. Canlı, dinç adımlarla yürüyorlar ve rahatça da konuşabiliyorlar. Hatta gereğinden fazla da konuşabiliyorlar. Gökkuşağının altından geçmiş hikâye kahramanları edasına bürünebiliyorlar… Sanki bütün kilitleri açan mucize bir tesir olmuş gibi…. Oysa doktor hiç birzaman değişmiyor! Daima ölçülü, ihtiyatlı, serinkanlı ve şefkatli: bir kelime ile güven verici olmak durumunda. Yeri gelir, alçak sesle, tane tane konuşup, bir cümleyi tekrarlamak lüzumunu duyarsa sesini biraz yükseltir, yeri gelir bazı öğütlerinde tam bir kesinlik ve keskinliği pekiştirmek için hastasına “psikiyatri doktoru” edasında telkin ve tembihleri; ses tonunu bir desibel daha artırarak konuşmak durumunda kalabilir…

Diyeceğim o ki: bütün hastalar birer insan! Dolayısıyla her hasta da bir dünya! Hepsinin neticede “Erciyes’ten kar umduğu” ise muhakkak! En yoğun bir şiir cümlesi gibi manalı ve ahenkli bulduğum bu mahalli deyimle ansızın açık denizlerin uğultusu doluyor içime yaşadıklarımdan mülhem… Hani mor dalgaların çatlaması gibi yankılar yaparak… Gönül bu ya Erciyes’ten kar umar gerçekten! Hasta ise her daim, eline yapışkan bir madde sıvaşmış gibi ha bire parmaklarını doktorun huzurunda hep böyle oğuşturup durur haddizatında…

Evet doktorun mesleği hep organik hastalıkları örten deriyle, insandaki ruhi kusurları, sefaleti örten o derilerin arasındaki kıvamı yakalayan insanlar olduğuna inanmışımdır bu yaşıma kadar… Onların meslekleri aynı zamanda mizaçları ve karekterleridir çünkü! Ne var ki her duygu gibi sevmenin de acımanın da doruğunda bazen büyük fırtınalar kopabiliyor.. Bende bu durumdan doktorun az da olsa kurtulması için onun dilinden nükteyle karışık: –“Hocam, ‘Homoöpati” yönteminin tedavi edici özelliğine inanır mısınız.” dedim. Cevaben: –“Similia, Similibus, Curentur” diyeceğim günler yakın dedi… Evet bu ülkede görünen o ki “benzer şeyler benzeri ile tedavi edilir.” Bir ateşli hastalığı ateş verici bir ilaçla tedavi yöntemiyle yani.. Çünkü bu ülkede her durum ve olay karşısında; politikadan, siyasete, siyasetten, sağlığa olsundur fark etmez tüm meselelerimizde: “çivi çiviyi söker” mantığı diyeceğim ve söyleyeceğimin hepsi bu!



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.


Yazarın öykü ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Güzeller Şahı, Pervanene Selam Ver (!) Sen…
Bir Canım Benim

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
El Bab'daki Şehitlerimize İthafen... [Şiir]
Seni Aramak [Şiir]
Serap [Şiir]
Bu Bir Yargılama Havasıdır! [Şiir]
Noktaların Adresi [Şiir]
Susup Kendime Sakladığım… [Şiir]
Kafayı Bulduk! Sıra Cesarette! [Deneme]
Kafayı Gerçekten Bulmak [Deneme]
Cüz'i ve Kapsamlı Laiklik [Deneme]
Duyarak Yaşamak [Deneme]


Yûşa Irmak kimdir?

Felsefe ve edebiyat aşığı, yayıncı, ve kitapsever


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2019 | © Yûşa Irmak, 2019
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.