"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."
"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."
Demokratikleşmek ve barış içinde yaşamak için, devlet ve toplum, artık birbirlerini suçlamaktan vazgeçmeleri; öncelikle hatayı kendilerinde arayan bir sorgulama sürecini başlatmaları şarttır. Dile getirdiğimiz barış, tarafların demokratik değerler temelinde, kendi muhasebelerini yaptıkları bir projenin adıdır.
Oysa hiç bir kadın hak etmiyor bir erkek egosu için yok edilmeyi. Hiç bir insan için kimse diyemez ki "katli vaciptir " diye... Bir anlayabilseniz bunu. Bir fark edebilseniz kadının ne için ve neden yaratıldığını.
İnsan denilen ve bu isimle anılan bizlerin aslında sadece kendi erk ve çabamızın güçlülüğünü gerçekleştirmek için ne kadar çılgınça bir çaba içinde olduğumuzu bugün belkide yaptığım yada yapmaktan son anda kurtulduğum bir tartışmanın sonunda anladım
Zira o insanların ataları ne İngilizlerle, ne de gökten zembille iner gibi öz topraklarına yerleşen Rumlara karşı en küçük bir direnme göstermemişler.
(yalan ne zaman ve nerede ne amaçla söylenirse söylensin yalandır.)
Yalnızlık Allah’a mahsustur. Annesiz ve babasız doğan Hz. Âdem bile yalnız bırakılmamış, Havva Validemiz kendisine eş, sırdaş ve yâren kılınmış.
Robinson Curise’lik günümüzün gerçekleri ile örtüşmemektedir.
Bence evli kadınları eşlerini nasıl gördükleri bakımından üç kategoriye ayırabiliriz.
Rahmetli Babam; “Çok şükür, çocuklarımın boğazından haram lokma geçirmedim.” dediğinde, Osmanlı bir kadın olan rahmetli babaannem bu sözler karşısında gözleri dolarak; “Haram lokmanın günahı ocak söndürür, sakın evlatlarına böyle yük bırakma.” derdi.
Çocuk saflığımızla ne demek istediklerini kestiremesek de, haramın kötü bir şey olduğunu anlardık.
Sovyetler Birliği’nin ne kadar büyük bir devlet olduğunu hiç düşündünüz mü? Ne İskender başardı bu büyüklüğü ne de kadim Roma! Elinize bir atlas alıp bakın; tabii atlasın biraz eski olması gerekiyor. Tek kelime ile müthiş!
Tutkuların eritildiği, ruhların köreltildiği bir toplumda kendiniz olarak yaşamak ya da kalmak...
Yaşadığımız dünyaya bakıyorum bazen,insanlar o kadar köhneleşmiş ve yozlaşmış ki,nedenlerini sormak araştırmak ne kadar uç noktalara götürüyor insanı düşündükçe görmeye baş
Birinin koşarak durağa gelip,aniden durup,ellerini cebine koymasını normal karşılamıştı insanlar.
