"Şair, görünmeyeni gören kişidir. — Jonathan Swift"
"Şair, görünmeyeni gören kişidir. — Jonathan Swift"
Üret ve tüket.
Bu iki kelimenin sınırları dâhilinde kurgulandı modern zamanlar. Kurguyu yapanların; insanlığın her gün daha ileri gideceğine ve doğal olarak daha mutlu olacağına olan inancı tamdı.
''..............Biri çiçeklerle oynuyor. Biri çiçek oluyor.
Bide böcekler var kedilerle oynaşan.Anlamıyorsun tabi sen şimdi.''Gözbebeklerimden fırlayan yabancılığım kendime.Vazgeçmekten bıkmadığım metaforlar,dizginlenemez atasözleri,yerli yersiz gülüşmeler,kurallar,kendine uğramamış binlerce prensip.
Oysa bu şehir ona çok büyük bir şey bağışladı...
Rengi siyahta olsa yaşamı...
"Her şeyin hikayesi vardı. İnsanlar ya bilinçli bir tercihle yazıyorlardı hikayeyi yada tamamen kendi dışında yazılan bir hikayenin parçası oluveriyorlardı. Sokaktan geçen birine çarpan adam, çarptığı adamın hikayesini yazıyordu… Hayat kılcal ağlarl
Ama toplum olarak işportaya düşen bir kitabı, korsan olarak nitelenen yarı fiyatına bile almadığımız bir zamanda böyle tasarımların bizlere hayal geldiği gün gibi aşikar bir gerçek....
Yüklemler yerini beğenmiyor, özne zaten eksik. Madem öyle tümleçleri de boşa harcamayalım. Tümleçlerle anlaşamadığı zamanları oluyor insanın. Sorulmayan şeyleri söylüyor bazen tümleçler. “Şimdi onu sorduk mu?” demek geliyor insanın içinden. Sorulmayan şeyleri duymak tahammül edilmesi gereken bir durum oluyor bazen.
Sevgilerimi yolluyorum sana ulasirmi bilmem ama...Hakettiklerin seninle olsun.
Şimdilik sadece Sendeyim,seni haberdar etmesemde…
Hayat bir romanı okuyup beğenmek, hayat aç karnına sigara içmek, hayat bir şarkıyı yarısından söylemeye başlamak, hayat nefret etmek, okkalı küfürler savurmak, hayat otobüs beklemek, sevmediğin adamı görmezlikten gelmek, hayat bir dostu sıkıca kucaklamak
İhanet...
Üzerinde düşünmeye korktuğumuz kelime...Bir o kadar da hamurumuzda olan aslında...Daha da ötesi; yaşamın varlığında olduğunu inkar ederek anlamını ortaya koyarken bile ihanet ettiğimiz kelime...
Gökyüzü haykıra haykıra ağlıyordu zifiri karanlığın üzerine, rüzgar aklın alabildiğince hırçın, soğuk mümkün olabildiğince keskindi.. Yakıcı bir don geçiyordu yüzleri yalayarak alenice.. Aylardan Ocak, mevsimlerden "kara" kıştı; hem gecesiyle hem de gündüzüyle.. Kendi içine ufalmış gölgeler bile pusmuştu karanlığın ardına kaçabildiğince, kaybolabildiğince.. Şehir korkmuş, şehir ürkmüş, şehir şaşkın,
Neden ağladığımızı kimse anlayamaz bizden başka biz bile bu kadar zor kavrarken.
Neden bir anda kendine bakarsın bir yabancıya bakar gibi? Nasıl dışında kalabilirsin ki yaşamın, ansızın ayazda kalmış gibi?
Nefret duygusu sevgiden üstün bir duygu mudur? Daha mı kuvvetlidir aşkın gücü bağlılıktan?
