Tehlikeli İlişkiler... (3)
Yakın arkadaşlarıma şöyle bir bakıyorum. Hepimizin ortak bir noktası var...
"Yazmak, aslında hayatın bir yazar için çok da ilginç olmadığını kabul etmenin en zarif yoludur." - Terry Pratchett"
"Yazmak, aslında hayatın bir yazar için çok da ilginç olmadığını kabul etmenin en zarif yoludur." - Terry Pratchett"
Yakın arkadaşlarıma şöyle bir bakıyorum. Hepimizin ortak bir noktası var...
Yalnız ve mutsuz insanlık, modern yaşamın sanal aşklarında, sahte kahramanlarında ve ‘yapay gökyüzü’lerinde çare arıyordu dertlerine. İşte o güç böyle doğdu...O güç popüler-kültür’dü.
Hayatı bir yemeğe benzet, hafif ateşte pişen acısıda olur, tatlısıda. Ve sen yavaş yavaş pişeceksin, yeter ki tencereni iyi seç!!
Ve her zaman, tek gerçek dostu olan sırt çantasını aldı yanına. Çünkü, her kahrını çekmişti o, zirvelere çıkarkende, köprüleri geçerkende yanındaydı. Öyle genişti ki kalbi, tüm ağırlığını kaldırmaya hazırdı hayatın heran.
İnsan yalnız doğar, yalnız yaşar ve yalnız ölür. Yalnızlık ruhun özünde saklıdır. Sokakların, caddelerin kalabalıktır ama yüreğin yalnızdır çoğu zaman.....
Kendi çocuklarım için yazmış olduğum bir memorabilia'yı sizlerle de paylaşmak istedim.Sizlerinde bana katılacağınızı biliyorum.
Kara bir tren, upuzun bir yol savurur uzaklara. Vagonlarda kömür kokusu, vagonlarda yalnızlık dizboyu....
Çocukluğumdan kalma güzel bir anıdır; radyoda dinlediğim “Arkası Yarın” lar... Bakalım aynı tadı buralarda da yakalayabilecek miyim? (daha once “Masalı” dinlemiş olanlar susun lütfen. Aksi takdirde çok sinirlenebilirim ki sinirli h
bir dost bulmanın aslında sanıldığından daha kolay olduğunu biliyor muydunuz? biraz cesaret birazda samimiyet yeterli...
güneş sesli kızlar duruyor iki yanında yolun. elleri havada; umutları yakalamışlar kanatlarından...
Bugünü yaşarken hep yarın yokmuş gibi, sanki hiç yaşanmayacakmış gibi yaşarız.
Mehmet Rauf