"Yazdıklarımı okumayan dostlarımın, beni olduğumdan daha zeki sanmaları ne büyük bir lütuf." — Dorothy Parker"

Şiir > Deneysel

üzgün

Küf Tutmuş Yokluğun

Küf tutmuş işte yokluğun. Gelsende değiştiremezsin odamın nefesimi kesen nütubetli havasını. Değiştiremezsin bir kenara bırakıp gittiğin

karışık

Yazılanlar

Ne yazılabilir? / Ne korkutur düşlerimizi? / Yalnızlığından varolunca yeniden.

üzgün

Nereye?

gözümü kapasam ne fayda / işte geçip gitti bir kadın / ardında

olumlu

Üzülme

Üzülme! / İki satırı bir araya, / Kelimeleri hizaya sokamadım

üzgün

Sonra...

Ah o tutunulası dallarım. / Ah yokluk gecelerim. / Ölüp

üzgün

Çocuk

ben babamı severim / babam da beni / babam annemi

umutlu

Uzanış

Uzanış… / İnce kollarını uzatıyordu gökyüzüne, / Kararlıydı bu sefer

karışık

Diyorum ki

Diyorum ki... sen yürürken şose yolunda salına-salına / Bense bir söğüt ağacı salkım

karamsar

Paradox

Ne zaman okusam yazdıklarımı, dönemiyorum geriye, bu kadar yeter diye / Yazamıyorum artık

KİTAP İZLERİ

Masumiyet Müzesi

Orhan Pamuk

Hatıraların Varlığa Dönüştüğü Yer: Masumiyet Müzesi "Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum." Orhan Pamuk'un 2006'da Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanmasının ardından yayımladığı ilk büyük romanı olan Masumiyet
İncelemeyi Oku
Başa Dön