"Yazar, evreni adlandıran kişidir. — Roland Barthes"

Şiir > Deneysel

üzgün

Örtün Beni

Örtün beni! / Oku emriyle Hiraya nur getiren Cibril aşkına /

nostaljik

Karanlık Sokak

SOKAK / Karanlık bir sokağa girdim / Sokak karanlık

karamsar

Sır

Sır / Hepsi katildir, bilmezsiniz. / İnsan kendi yüreğini en

üzgün

Küf Tutmuş Yokluğun

Küf tutmuş işte yokluğun. Gelsende değiştiremezsin odamın nefesimi kesen nütubetli havasını. Değiştiremezsin bir kenara bırakıp gittiğin

karamsar

Azap Çağrısı

Sen yüzünü döndüğünde kara gözlü kuru kız / Sen, artık duyurmaktan utandığın sesinle

olumsuz

İsterdim

senin vurdumduymazlık sınırını aşabilmeyi isterdim hep / sesindeki umursamaz yankıyı koparıp

düşündürücü

Carpe Diem

uzun bir yol düşündüm. / bir sürü sapak yolu var kenarlarında

nostaljik

Döndüm

Kim olduğumu hatırlamak için döndüm bugün buraya... / Yıllar önce uğramıştım

düşündürücü

İtiraf

ne tür bir çıkmaz bu, / ne yapmak istiyorum? /

olumsuz

Umumi Tuvaletler

uygalığımızın aynasıdır umumi tuvaletler.. / hayatımızın kokuşmuşluğuna karşı sürgülenen kapıları /

Başa Dön