Şiir > Öyküsel
üzgün
Bir Kadının Hikayesi
Yıllar öncesine daldı çan çanağı gözleri kadının / Köhne bir meyhanede,rakı şişesinde balık
üzgün
Adamın Biri Bir Gün...
Küçük kızın ağladığını gören adam yavaşça yanına gitti kızın ve dayanamadı sordu: /
üzgün
Tavşan - Dağ, Baba - Kız
Silmeye çalışıyorum yokluğunun izlerini / Belki de alışmaya... / Yirmi
üzgün
Yalnızlığıma Öyküler
Gidişime adadım bütün yalnızlıklarımı / Derin izler taşıyan heykeller yaptım dev kayalardan
olumsuz
Kadirşinas Rahmetlik Padişah!
Hiç bilir miydi, bunları yaşayacağını? / Denizlere âşıktı, gemiler donanmalıydı! /
karamsar
Bir Ömür Boyu Yalnızlık
yalnızlık... / gecenin bir vakti bir kenara attığım boş bira şişeleri mi yalnızlık...