"Kitaplar, sessizliğin çocukları ve belleğin anneleridir. — Umberto Eco"
"Kitaplar, sessizliğin çocukları ve belleğin anneleridir. — Umberto Eco"
Dini yaşamayan kişilerden "benim ailem çok dindardı", " dedem dini konularda çok bilgiliydi" gibi açıklamaları çok sık işitiriz. Ya da birine yaptıkları bir iyilikten zaman zaman söz eder, haklarında "ne iyi insan" denilsin isterler. Tüm bu davranışlarla karşılarındaki insanlar üzerinde iyi bir izlenim bırakmaya çalışırlar.
Akşam bana geldi Kassandra. Keramik kupalarımızda kırmızı, sıcak şaraplarımızı yudumlarken anlattı bunları. “Topla kafanı yaz, belki duyurursun” dedi. Yazdım.
sabahın seherinde usuma düşen lanetler..
“Kürt aydını” olarak tanımlanan Enver Sezgin’in sözleri doğru mu ola?
Ben aynı düşüncede miyim?
Hayır…
Bana göre ister, sivil ister resmi, hiç fark etmez çünkü anayasanın ya da yasaların beslendiği/dayandığı iki temel kaynak vardır. Bu kaynaklardan birisi, beşer aklıdır/halkın iradesidir, diğeri ise,
İnsan, ne hakemliğiyle insandır.
İnsan, ne yorumculuğuyla,ne sunuculuğuyla...
İnsan yüreğiyle,yüreğinde taşıdığı merhametiyle insandır.
Ve insan kalır
Ağzı olan konuşuyor” diye halk arsında sıkça kullanılan bir söz vardır..
Ağzıma almaktan hiç hoşlanmadığım bu sözü nedense ben de şimdi kullanmaya başladım.
Ağzı olan konuşuyor!...
İyi de herkes niye bir başkasının ağzıyla konuşuyor?!..
Bu insanlar kendi öz ağızlarıyla konuşmayı
Kayyu’nun televizyon ekranından size bir gün şöyle dediğini düşünelim: "Beni hiç kimse çizmedi. Vücudum, gözlerim, kollarım, görmem, konuşmam, gülmem her şeyim kendi kendine oldu. Bunları çizen bir ressam yok...
Bu sabah yine senle uyandım. Senle doluyum. Gönlüm bir kristal sürahi. İçinde yedi derya. Leba lep sen kristal sürahi...
