"Yazmak, aslında ölmekten başka bir şey değildir; ama neyse ki, okumak da dirilmektir." – Umberto Eco (kurgusal)"
"Yazmak, aslında ölmekten başka bir şey değildir; ama neyse ki, okumak da dirilmektir." – Umberto Eco (kurgusal)"
Daha uçaktan belli ediyor kendini Hayastan’ın renkleri. Giderek altımızda yükselen dağların kahverengiliği ve yavaş yavaş beyazlaşan tepeler Ararat’a yaklaştığımızın müjdecisi. Birşeyler var o dağların, o dağ hüznünün ardında. Bunları bulmaya
Trabzon hızla gelişen bir şehir olma özelliği taşımaktadır.Onun içindir ki kentimiz bunun sancılarını yaşamaktadır.
"...Maneviyatın esintisi yüzümü okşarken, yüreğimin, kutsallarımızın tebessümüyle serinlediği bir ortamın havasını her şeyimle içime çekmiştim, bırakmamacasına. Kaybettiklerimi tekrar geri bulmanın sevinciyle gözlerimden dökülen yaşlar ruhumu serinletirken, hıçkırıklarım sevincime farklı bir hüzün katıyordu..."
İlk Söylediğimdir, Bu.
Şaire şiir olmak; şiire ilham olmak… Bu sevdaya dil-bend olmak; her dem bülbül-i şeyda olmak…
“Zeytin ağaçları söğüt gölgesi Ben de çıkar güneş aydınlığa Bir nişan yüzüğü, bir kapı sesi Seni hatırlatır her zaman bana Zeytin ağaçları, söğüt gölgesi” …
Düşünceleri sürülemezdi insanın. Evet ,bedeni sürülmüştü. Aitlik eki yoktu adının sonunda. Öylesine yalın...
Tayfun TALİPOĞLU'nun Yol Hikayelerini ben de dinlerdim pekala, ama hiç kendimi
o kompozisyonda hissetmemiştim açıkcası, ta ki Afyondan Eskişehir’e gidene kadar.
Kulağımda erguvan seslerin var hala.. Kül rengi sahillerinde dolaştığım, adına kara yapıştırılmış beyaz şehrim.. Hoş geldin gözlerime.
Uzun zaman oldu İstinye’ye gitmeyeli...
O gemi, liseli aşıklar
Yalnız kadın hala orada mı…
Dünyada bir İstanbul, İstanbul'da bir Beyoğlu, Beyoğlu'nda bir kule. Uzaktan öyle yorgun ve yaşlıca göründüğüne bakmayın siz. Tarihin, İstanbul'un omuzuna yüklemiş olduğu ağır sorumluluğu taşıyor sırtında yüzyıllardır.
İstanbul'un taşı toprağı altındır. Bu doğrudur ancak biz o güzelim İstanbul'un kıymetini bilmiyoruz. Takıldığımız , gezdiğimiz yerler hep Taksim, Beşiktaş, Ortaköy... Buralar da çok güzel yerler ama gerçek İstanbul olarak nitelendirdiğimiz yerler değil. Gerçek İstanbul dediğimiz yerler Fatih'tir, Eminönü'dür, Eyüp'tür, Üsküdar'dır.
Ve Fatih'i Fatih yapan, Süleymaniye'yi
Hasretlik sevdalarını düşmanın paylamasına engel olmuşlar. Bir memleket düşünün.
Geleceğe yön veren bi dolu şairi-yazarı-edibi gelmişler; aynı memleketin havasından mıdır suyundan mıdır bilmem, büyük büyük insanlar olmuşlar..
Hiç tanımadığın bir yerde kendi hücrelerinle öylece başbaşa kaldın mı?
Üç güzel kız yanyana; bunlar ne Salvador Dali'nin üç güzelleri ne de ünlü yazarların üçlemeleri...Herbirinin bakışlarında umudun çaresizliğe karıştığını görüyorsunuz biraz buruk, biraz sitemkar en çok da mum gibi eriyip kaybolarak...
“Bir kentle paylaşılan aşklar çokluk gizli aşklardır” diyor Albert Camus, “Cezayir’de Yaz” adlı denemesinde.
Sana ayaklanan yüreğimde yitik devrimdir adın ve nicedir sürgündür benim yüreğim..
Islak hüzünlerinin öznesi ben değildim.....
Yerin adı HERGELE MEYDANI. İnsanda önce kötü bir lafmış gibi bir izlenim bırakıyor ama araştırdıkça aslının hiç de öyle olmadığını anladım. HERGELE nin lugat anlamı mecazi olarak pek hoş değil. Ama farsça anlamı, binek veya yük hayvanı olarak eği
muhtemelen yıllardan eski ve o zaman için yeni, bize göre eski bir istanbulda, hazerfen diye bir adam vardı
hazerfen uçmayı hep düslüyordu, fakat düşmekten korkuyordu belki,
muhtemelen o gün kafası çok iyiydi , bir afyon aleminden dönerken yine aklına
