"Tanrı, dünyaya komedi yazmış, ama eleştirmenler hep tragedya arıyor." - Woody Allen"

Öykü

yazı resim

Kelimeler

Sonra birde baktım ki büyümüşüm. Oysa kimse büyümeyi isteyip istemediğimi sormamıştı bana. Ben elimde nerden bulduğumu hatırlamadığım tahta bir sopayla yol kenarından başlarını uzatan meraklı otların kafalarını koparıyordum, aslında düşman askerleriyle savaşıyordum, bir ülkenin kaderi benim ellerimdeydi çünkü. Ve kılıcım elimdeydi ve hilim hilim olmuş elbisemin deliklerinden giren

Sandık

Hepsi, içimde ne olduğunu ölesiye merak ediyordu; ama şu ana kadar muhteşem güzelliğime kıyamadıkları için kırmamışlardı beni. Şimdiyse eskisi kadar güzel değildim. Bir gün birinin çıkıp beni kırmasından korkuyordum. O zaman, daha hazır olmadan kabuğumdan

1725\. Sokak Öyküsü

Genc kadının sacları akşam güneşinde kıpkırmızı ışıl ışıl alev gıbi parlıyordu.Gözleri çok uzaklara dalmış,sigarasını derinderin üflüyordu..

Kimritçi Kız ve Kardan Adam

“Su, isterse kutuplardaki dev buzların içine girerek orada yüzyıl kalsın, günün birinde yine buharlaşacaktır. Su er geç bulutlara dönecek, yeni baştan başlayacaktır seyahatine.”

Vehimler'in Bir Yalnızlık Gecesi

Yalnızlık öyle canlara hasretlik değil, öyle Orhan Veli’nin dediği gibi, ‘...koşmak aynalara bir cana hasret...’ de değil. Bizimkisi başka. Biz Vehimleriz, belki hiç öylesi bir yalnızlık yaşamadık da ondan bilmeyiz. Belki öylesi de vardı

Kimlik

Yolda yürürken bu yürüyen ben değilim diyordu. Esnerken ağzını kapama gereği duymaz giyimine saçına çoğu zaman özen göstermezdi . bu durumda arkadaşlarının arasında sık sık adının geçmesine sebep olurdu. Konuşulanlar kulağına gelse de her seferinde geçerli bir savunması vardı. Bu yürüyen ben değilim

Başa Dön