"Kelimelerin bittiği yerde şiir başlar. — Joseph Brodsky"
"Kelimelerin bittiği yerde şiir başlar. — Joseph Brodsky"
Yaşamlarınızı kolaylaştirabilirsiniz ama ne olur insanları basitleştirmeyin…
Gitmek hakkınızdır, ama o gidişler, gelişleriniz kadar güzel olmalı…
Şimdi dedem gibiyim...
Akşam olduğunda çay demliyorum kendime, sonra sobaya odun atıyor, pencereme damlayan yağmur damlacıklarının, camdan aşağıya doğru süzülüşünü izliyorum. O damlacıkların çıkardığı “tık tık” seslerine de anlam yüklemiyorum artık. Haftanın herhangi bir gününün, diğer günlerine kıyasla daha başka anlamları da yok! Pijamalarımı giyip, ayaklarımı
Etrafıma soyutluktan bedene düşmüş bir yabancı gibi bakıyorum. Kim bu insanlar? Ben neden bu evdeyim? Ben kimim?
İki insan arasında da aşı mevsimleri varmış, ..
O dal kalınlaşmadan başka kollar atmadan işte yıllanıp yaşlanmadan....
Filizlerden seçilirmiş aşı ..
Filizken....
Senin de yok mu ki, beklediğin bir liman!
Ve hiç esmez mi, bir rüzgar saçlarına kurulu bir rotada...
Bir garip seyyahlık; kendine göçen...
Şeffaf, temiz, pembemsi bir rengin içinde, tam ortada bir koyuluk var. Gittikçe büyüyor mu ne? İzin vermemem lazım… Bazı şeyler izin almıyor gerçekleşmek için. Geleceğini bilmek bir işe yaramıyor ki.
Tırnaklarının arasındaki küller, hangi mezranın geçiş töreninden sığ yasanmisliklardi?
Masa üzerinde sağa sola savrulan sigara külleri arasında debelenen parmaklarını izliyordu.
Ardarda gelen darbelerle, sanki Bethoven' in Adagio Sostenutosunu yeniden besliyordu içten içe.
kız kendisiyle yüzleşmek istiyordu.artık olan biteni kendine anlatmalıydı.işte bu yazıda aşık bir kadının beyninin aşık bir kadının kalbine isyanı var.
Beni unutsan da, satır aralarına sıkıştırdığın yüreğinle artık beni hatırlamasan da… Seni hep özleyeceğim , özlemek istemesem de… Meğer ben seni hep özlemişim de bilememişim …
