..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Sevginin bulunmadığı yerde us da arama. -Dostoyevski
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > Yaşam > Yûşa Irmak




12 Mart 2021
Dünya Bile Eksik  
Yûşa Irmak
Hakiki bir acı, insanı yapay bir sevgiden ve sevinçten daha dirayetli tutuyor. Bu yüzden acılarıma, sevinçlerime, dertlerime, zaaf ve kusurlarıma ortak ettiğim okuyuculara selam eder, okuma zahmetinde bulundukları için teşekkür ederim… Neylersiniz, insan baştan aşağı kusurlarıyla yine de insan, yine de insan… Dünyamız bile tepeden tırnağa kusur içinde ve bunu bizler geç fark ediyoruz gibi geliyor bana.


:BEE:
Hakiki bir acı, insanı yapay bir sevgiden ve sevinçten daha dirayetli tutuyor. Bu yüzden acılarıma, sevinçlerime, dertlerime, zaaf ve kusurlarıma ortak ettiğim okuyuculara selam eder, okuma zahmetinde bulundukları için teşekkür ederim… Neylersiniz, insan baştan aşağı kusurlarıyla yine de insan, yine de insan… Dünyamız bile tepeden tırnağa kusur içinde ve bunu bizler geç fark ediyoruz gibi geliyor bana.

Bir gün, adamakıllı eksik ve yoksul, bir yolun başında çırılçıplak buluyorsunuz kendinizi. Bütün o hülyalar, arayışlar, yolculuklar, oyalanmalar, gezintiler, kalabalıklara karışıp gitmeler… Eşlik edilen şarkılar, gidilen ve içinde kaybolunan filmler… Söylemek isteyip de söyleyememekler, ağlamak isteyip de ağlayamayışlar, bir dağa alıp başını gitme arzusu… Hep o kusuru doldurmak, o eksiği tamamlamak, tamamlanmak içindir… Yani içimizdeki o yaraya kabuk bağlatmak, kabarıp duran o acıyı dağıtmak içindir…

Yazmak da öyle… Peki niçin yazıyoruz? O çıldırtan yoksulluğu doyurmak, o çaresizliği, çırılçıplaklığı örtmek, o korkunç uçurumun uğultusunu susturmak içindir… İyi de susuyor mu bu uğultu? Tersine azıyor büsbütün! Yazmak, o kusuru, o eksikliği, o çıplaklığı derinleştirmekten başka bir işe yaramıyor bende. Yazı, baştan aşağı kusur, ve içi doldurulamaz büyük bir eksiktir aslında! Yazılanın ardında dağ gibi yazılamayan, susulan, erişilmeyen… Kelimeler kuru, cümleler gevşek, anlam yüzeysel ve cılız, her şey cılız!

“Niçin yazıyoruz?” demek, aslında ‘Niçin seyahat ediyoruz?’ demekten farksız. Sahi, niçin çıkıyoruz yolculuklara? “Bizi çok iyi tanıdığını söyleyenlerden başka insanlarla karşılaşmak için, yaşamda mümkün olanları yeniden görmek için.” olabilir mi?

Göreceklerimiz öylesine az olmasına rağmen üstelik…

Kaç insan bulabiliriz, yüzüne bakmaya doyamayacağımız? Tanıdığımızda, bin yıldır arayıp durduğumuz insan olduğunu söyleyebileceğimiz kaç kişi vardır hayatımızda? Ve sonsuza kadar gözlerine bakıp durmaktan usanmayacağımız kaç insan?

Azdır göreceklerimiz, öylesine az ki üstelik…

Dünya bile eksik, sağ olası dünya…

İnsan eksik, yaşamak eksik, akşam ve sabah eksik; günışığı, yağmur, denizler ve gökyüzü eksik… Duygu eksik, acı da eksik, sevinç de… Hayret eksik asıl. Her şey alışılagelmiş gibi, trend gibi dönemsel! Neden hayret etmez insan, bir şeyi ilk kez görmüş, bir sesi ilk kez duymuş gibi? Neden o hayrette kalamaz sonsuz?..

Aşk dediğimiz, galiba o ‘ilk kez’in hayretinden başkası değildir. İlk kez görmüş gibi, ilk kez duyuyor gibi, ilk kez tanımanın hayreti ve şaşkınlığıyla. Ah, o acemi, o sıkılgan hayret, o eli ayağına dolaşma hali, gözlerdeki o yıldız yağmuru ve yolunu bulamayış, sepsersem ortalıkta öylece, hayretler içinde kalakalış! Ah, o muhteşem tamamlanma arzusu!

“Âşık insan her şeyi ilk kez görmüş gibidir. Aşk bizi her türlü tasarıdan özgür kılar.” der İsviçreli yazar Max Frisch. Sevmek ve sevilmek ihtiyacı o iflah olmaz eksikliği, o amansız kusuru bertaraf etmeye doğru Arap atı gibi koşmakta. Evet, aşk bizi her türlü tasarıdan özgür kılar. “İşte sevdiğimiz insanla baş edemeyişimizdeki asıl heyecan, macera ve gerçek gerilim de budur; onu sevdiğimiz için; onu sevdiğimiz sürece. Âşık şairlere kulak vermek yeterli; karşılaştırmalar yaparak el yordamıyla yol alırlar, sarhoş gibi, evrendeki her nesneyi ele alırlar, çiçekleri ve hayvanları, bulutları, yıldızları ve denizleri. Neden böyle? Seven insan, her şeyle dolup taşan, sırlarla dolu sınırsız evren gibi, Tanrı’nın sonsuz büyüklüğü gibi anlaşılmazdır- insana bu haliyle, ancak sevgi tahammül edebilir.” (Max Frisch, Günlükler 1946-1949, çev: Dilman Muradoğlu, YKY)

Sevmek, dünyanın kusurunu unutturur mu, tamamına erer mi insan? Vallahi bu dünya, onsuz bir dünya oldukça o yarığı dolduracak nesne yok! Ah, ki aşk, insanı insana bağlayan o gökçekimi, o sonsuz baş dönmesi, bir ‘ilk yaratılış’ saflığıyla doldurur insanı, hayretle kuşandırır. O hayret, o anlatamama hali uzadıkça küçülür dünya, küçülür ve kusurları görünmez olur. Küçülsün ve görünmez olsun!

Çok eksik dünya, bunu geç fark ediyor insan…



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın yaşam kümesinde bulunan diğer yazıları...
İhtiyarlara Yer Var!
"Zaman Dursun" Demiştim İşte Durdu Zaman
Bayrama Hakkımız Var mı?
Gerçek Temizlik…
İstanbul; Erguvan, Lale ve Plastik Çiçek
İçtenliğin Karşılığı…
Sesler
Leyla Ne Demek?
Hüzün Garında…
Başlamadan Biten İlişkiler

Yazarın deneme ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Aramızdaki Şeyler
Güz Yaprakları
Metropol İnsanlarının Sosyal Medya Molası
Onun Sonbaharı
Tanpınar’ın Şark ve Garp Çıkmazı Üzerine…
Ver Elini Gidelim
Kış İçin Bir Sandık Dolusu Kitap
İlişkilerde Ekonomik Boyut
Bizi Birleştirenler
Mihr ile Mâh

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Bir Dudak Yarılması [Şiir]
Bilmiyorum [Şiir]
Külle Yıkanır mı Sırlar? [Şiir]
Dediler [Şiir]
Sana Bildirdiklerim [Şiir]
Med Cezir [Şiir]
Turnalar [Şiir]
Yuh Olsun [Şiir]
Bıçkın Yüzünde Kehribar Gülüşü [Şiir]
Yuh Olsun [Şiir]


Yûşa Irmak kimdir?

Felsefe ve edebiyat aşığı! Yayıncı, gazeteci ve kitapsever. . .


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2021 | © Yûşa Irmak, 2021
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.