Çocukken hiç kiraz çalmadım
Komşunun bahçesinden.
Taşındığımız mahallede hiç top oynamadım çocuklarla.
Annem hep sen onlardan büyüksün derdi,
Böylece öğrendim büyüdüğümde top oynamamayı.
İnsanlar beni eleştirip,kırarken,
Ben yatağımda ağlardım.
Gözyaşlarım burnumun üstünden süzülüp yastığıma damlardı.
Gündüzleri güçlü beni geceleri kırık kalpli Nurşen'i oynardım hep
Şimde ne mutluyum, ne de mutsuz
Gidiyorum yokça yolsuz
Bir kör kuyudayım çıkması imkansız
Haydi bakalım kolay gelsin vicdansız hayat.
KİTAP İZLERİ
İyilik
Şebnem İşigüzel
Bir Yalancının Son İtirafları: Şebnem İşigüzel’in “İyilik” Romanında Parçalanan Bir Hayat Şebnem İşigüzel, çağdaş Türk edebiyatının en cesur seslerinden biri olarak, okuru her zaman rahatsız
İncelemeyi Oku
