"Kelimelerin bittiği yerde şiir başlar. — Joseph Brodsky"
"Kelimelerin bittiği yerde şiir başlar. — Joseph Brodsky"
“Nedamet”, gecenin sessizliğinde büyüyen bir yokluğun ve ona direnen metanetin şiiri. Asfalta düşen yorgun akşamlardan toprağın kirpiğine, aralık perdeden şehla sokak lambalarına uzanan imgeler; bekleyişi, pişmanlığı ve “Sen mi geldin?” diye ürperen bir kalbi anlatıyor. Karanlığın içinde sevilenin izini arayan içli, sinematografik bir gece yolculuğu.
Nedamet
Gecenin sessizliğiydi asfalta düşen
Yorgun akşamların ayyaş sırtından.
Nedamet...
Çimenler ellerime değdi
Toprağın kirpiği kadar
yeryüzüne
Perdem aralı
Gecenin sürmesi çekilmiş
Yıldızlar kapağı atmış yine
kapkara gökyüzüne...
Yanaştı bir kuru gölge, rüzgâra
diken diken tenim
Öyle ki
Sen mi geldin, desem?
Sokağımda yanan
şu şehla lambalar da
vurmasa avluma...
Hâlâ
Bundan mıdır
yokluğuna isyan eden
metanet?
İsmail Erdoğan (tcpassenger)
22.07.2026 / Ankara
