Her zaman ferahlar bir hoş olurum,
İçimi kâğıda döktüğüm zaman.
Her anında ben neşeyle dolurum,
İnsanlardan vefa gördüğüm zaman.
Dostluğa her zaman değer veririm,
Hem güzeli hem çirkini severim,
Varlığımı ona feda ederim,
Bir dostumdan vefa gördüğüm zaman.
Vefa insanı, insan eden bir değer,
Olmayan da, insan değilmiş meğer.
Vefa tek semt adı kalırsa eğer,
Kahrolurum onu gördüğüm zaman.
Abdullah Haktankaçmaz
ah6334@gmail.com
(Vaveyla adlı Şiir kitabımdan)
