] ] AFFETMEK ÜZERİNE
Dilin söylemesi kolaydır. Ama bunu yürekten hissederek söylemek zordur. “Yolun açık olsun seni affediyorum.”
Birisine kızmak, kin gütmek, nefret etmek, insanı inanılmaz yoran bir duygudur. Negatif bir duygu. İçi içini kemirir insanın. Günlerce , aylarca nasıl bir intikam alacağını planlamak ve hiç aklından çıkarmamak zihinde ve ruhta kirlenme yaratır. Bu öyle bir kirliliktir ki; kişiyi hasta eder, özünü kaybettirir.
Özellikle 90’lıı yıllarda yayınlanmaya başlayan newage yayınlarda kızgınlık, öfke, nefret gibi negatif duyguların insan ruhunda ve bedeninde blokajlar yarattığı ve bu blokaj sonrasında kişide kanser gibi ciddi rahatsızlıkların oluştuğu yazılıyor.Kişi affettiğinde o tıkanıklık açılıyor ve özgürleşiyor.
Bu sanırım kişinin önce seçim yapmasından geçiyor. Öyle değil midir zaten? Kişinin yaşamı yaptığı seçimlerinden oluşur. Ya affetmeyi seçer ya intikam almayı.Önce neyi istediğini seçmeli ve yönünü ona çevirmeli.
Kişi affetmeyi seçtiğinde aslında özgürlüğü seçerek özüne kavuşur. Kendisini çepeçevre saran negatif duyguları kırar. Karşısındakini affederek aslında en büyük iyiliği kendisine yapmış olur.
Kişi intikam almayı seçtiğinde derin ve kör bir kuyuda ruhunu ve özünü kaybeder. Aynaya baktığında kendini tanıyamaz.
İnsan ruhu aslında bir nevi toprak gibidir. Kişi ne ekerse onu biçer. Nefret, kin, kızgınlık tohumları eken; sevgi, saygı, dostluk ve kardeşlik olarak ürününü alır.
Yürekten affedebilmek bir mertebedir. Yüceliktir. Her şeyden ve herkesten önce kişi kendi gözünde kendi ruhunda bir mertebe kazanır. Ve toplum içinde ise basamak kaydeder, örnek olur.
Affediciliğin sonsuz huzurunu yaşaman dileğiyle…
Sevgi ve ışıkla kal…
Bilirkişi Serapis Bey: Affedebilmek zordur. Kişi affettiğinde kızgın olduğu kişiyle arsındaki negatif görünmez bağı kesmiş oluyor. Ve beslediği güzel düşünceler kişiye geri dönüyor. Yapılan herhangi bir eylem nasıl boşa gitmiyorsa, düşündüğü şeyde boşa gitmiyor. Yani ne düşünürse ona geri dönüyor.Bumerang misali.
