Ömrüm müsvedde kâğıt,
Ya ıslah et ya dağıt.
Ya parçala buruştur.
Lale değil gül değil
Bu ürkek gönül değil
Sensiz tüm âlem boştur
Kurtar nefsin elinden.
Zehir kusan dilinden,
Onun yolunda koştur.
Sönmeyen ateşine,
Güneşler güneşine,
At bu teni tutuştur.
Öğret onun zikrini,
Fikrini ve şükrünü,
Onun aşkıyla coştur.
Düşünüp ahval nice
Tenhalarda gizlice
Yâri anmak ne hoştur
Koşturup ben ben diye
Meylettirme faniye
Dünya üç beş kuruştur
Hadim dön sevgiliye
Benzet nefsi ölüye,
Sevgiliye kavuştur.
