Şaşkındım! Yürüyen, gümüş balıkları gördüm,
Kocaman kentlerde.
Fillerle,dans eden kahramanlar vardı,
Apartmanlar arasında.
Suskundum! Dilim, damağıma sarılmış annesi sanıyordu.
Mutluydum! Büyük yapraklar seriliydi ayaklarımın altına.
Şımarık gülümsüyordum, balıklara.
Kanadından kopan bir tüyün acısıyla ağlayan kuşa sarıldım.
Tüyü, düşmemişti yere.
Bir, köpekle sohbet edip, izbe yuvama döndüm.
Nuh tufanını unutup……
