]
Kocaman, ucu bucağı olmayan bir kovan'ın içindesin. Ruhun, bitmez bir vızıltının ritminde salınır. Yalansın ve gerçeksin, hem varsın, hem de yoksun... Sanki henüz gelmiş gibisin, herşey çok yeni, herşeyin çok başındasın. Herşey çok tanıdık, oldukça eskimiş, sıradan, bir de gecikmişsin sanki herşeye. Bir meleğin kanatlarında uykuya dalmışken, birden uyandırılır ruhun. Düştüğünü görürsün, dipsiz uçurumlara amansız çakılırsın. Bir zincire eklenircesine, halka halka sıralanır insan hallerin. Sonsuz bir şarkı fısıldanır yüreğine, duyguların şelalesinde kendini yitirirsin, Aşk'ta bulursun...
Kocaman Dünya'da isimsiz, kimliksiz, bir nokta, bir hiçsin. Gökkuşağına dokunamazsın, hayal edebilirsin. Oysa tüm renkler var içinde, öyle hissetmişsin. Ağlar ellerin, sarılamadığın zamanlara. Görmediklerinden ışıksız kalır gözlerin. Yanar susturduğun yüreğin, bitmiş, tükenmişsin. Çiçek açmışken, fırtınalarda kaybolursun. Acıların çok olanında kavrulursun, bir kelebek ömründe sevinçlerle yetinirsin... Kanar için, parçalanırsın, düşlerin başka kapılarda gerçek olur, buna da katlanırsın. Bir yağmur damlasında ismini okursun, yüreğinin haykırışında yok olursun...
eylül
