Arif Baba
Arif baba sende düştün
Ruhu beden de bulunca
İçin ağlar dışta köşktün
Fani dünya seni vurunca
Aha giderim der gibi
Yalan dünya gör gibi
Dere tepeler düz gibi
Isındı suyum ver gibi
Ne günler di arif baba
Muazez büyük kız aba
Fadimen almadı yaba
Firdevs yakamadı soba
Nurdevs bak gelmiş yanına
Refref can katar canına
Umahan ottu başına
Hasene gel tek başına
Neden sen yemez içmezsin
Nurullah var gidemezsin
Dünya geçti diyemezsin
Kazım seni sevdi bilesin
Mehmet Ali nerde desen
Ali Osman’ a sorabilsen
Umahan nine duyabilsen
Mustafa dede gelebilsen
Palabıyıklar dökülmüş
Dudaklar susuz bükülmüş
Gözler küçülüp süzülmüş
Seni gören üzeyir üzülmüş
Herkesin gamı tasası
Bir ümit hastane kapısı
Kimindir kapı çalma sırası
Hastalık ölüm hayat yasası
Cebirin Defteri ; 21,Aralık,2010; Altıntaş
