Gece hırçınlığının pençesinde
Gönül pencerem bir zavallıydı
Haşyetin tebarüzüyle solumak
İmkânsız ve ne kadar korkunçtu
Heyecan, merak adeta kuşatıyor
Hücrelerime kadar donduruyordu
Sokaklar gölgelerimi kirletirken
Hayatımı acımasızca örseliyordu
Yalnızlığım kaldırımlarda çaresiz
Vuslat yolculuğunda çok isteksizdi
Sinemde çöreklenen hasretin hali
Avuçlarımla sildiğim gözyaşlarımdı
Zamanın bir nefeslik acımasızlığını
Zerresine kadar hissettiğim hayattı
Aşk, asla menfaati barındırmayan
Üç harflik ve beş noktalık anlamdı
Cezbe kapılmak, bir meczup olmak
Aşk için yoktur ki katlanılmayacak
Bir çekim kuvvetiyle yolu aramak
Manaya kanmak, budur yaşamak
Ne meczup delidir, ne âşık divanedir
El hak, ikisi de Allah için zikredendir
Hayatın her katresinde alınan soluktur
Aşk, bunların en mütenahi olgusudur
