(..)
Kaf dağı diye dillere dolanan ulaşılmaz kale, meğer gözlerinde başlayan bir özlemmiş; uzağım..
Dünyamı ikiye bölen ve içinden beni söküp atan, meğer çığlığının derin yankısıymış; uzağım..
Sokakları zengin eden kalabalık, meğer senden habersizmiş; öylesine boş yaşayan..
Dünya onlar(!) için dönüyor..
Söndürülmeyen bir volkanda saklanıyormuşsun meğer, meğer sende kaçıyormuşsun kendinden; gözlerinden korkarak..
Elveda demekten yoruldukça, ruhumun bedenimi delip geçmesine göz yumarak,
her şeye rağmen hatadan saymadım seni;
Bilmediklerimi cevapsız bıraktığım gibi, bildiğim tüm şıkları da es geçer oldum sayende..
Yorulduğumu anladığımda, kucağına otururdum özgür hayallerinin; alev alev yanarken hasretten, onlar sana doğru kaç kez tökezlediler; direnerek..
Uzağım; tuzak gibi bakışların; düşlerimin keyfini çıkartmaya alıştım..
Sevmek uzağında yanmak senin için; alev alev..
Mermer keskin bıçağın koynunda bilenirken, ben defalarca biçilen umutlarının peşinde gebe düştüm(!),
Belki söndüremez fırtınamı lavların, ama yinede lades demeden sevmek seni; aklımdasın..
Aydınlık Düşlerimin uzak sahibi; (uzağın matemi;) arzu halim sensin, ben ardında kaybolmuş bir kahraman..
18.03.2007
Ayfer YILMAZ
