Bir Nisaydın…

Siz ve dünya, rüyada mısın …?
Sıkılınca, kapılıyorsun
Anlamsız bir kaygıya...
Sen bu olamazsın... Olmamalısın...
Habersizdin... Sabi idin...
Nisaydın... Yarının anasıydın...
Sen kimliğinden... Korkmayan...
Hanif bir kuldun... Biliyorum... Yoruldun...
Mecalsiz kaldın... Kucakladığın sevgiler...
Seni, terk ettiler... Beklettiler…
Vefa göstermediler... Boyun büktürdüler...
Seni dinlemediler... Ne düşündüğünü...
Önemsemediler... Güldüler... Ama sen...
Hatırlamalıydın... Dünya masum...
Arz mahzun... Mahlûkat kızgın...
Sen bilmeliydin... Kulak vermeliydin...
Dinlemeliydin... Sen suçsuzdun...
Fidandın... Figandın... Bir kızdın...
Seni yoran dünya... Değil aslında...
Yaratılmışlar içinde... İnsan...
Her şey ondan...
Neşet ediyor... İnanmıyor... İnanıyor...
Yaşamıyor... Kandırıyor... Öldürüyor...
Zulmediyor... Gasp ediyor...
Karunlaşıyor... Tagutlaşıyor...
Belam yaşıyor... Tabiatı katlediyor...
Bu insan... Kendi akıl ev zanlarından...
Kanunlar yapıyor... Yasalar çıkartıyor...
Zorluyor... Bu fiilleri... Nefsin esirleri oluyor...
Erdem kayboluyor... Mana buharlaşıyor...
Ruh daralıyor... Buhran başlıyor...
Boşanma süreci başlıyor... Oysa bilmeliydin...
Gelinlik... Çağına gelmiş...
Yüzlerce kız... Bir mekâna...
Kilitlenip... Acımasızca yakılmıştı...
Babalar... Şeref kaybı... Sayıyorlardı...
Dışlıyor... Utanıyorlardı...
Kızlarını... Kandırarak...
Canlı gömüyorlardı...
Sen bunları... Biliyordun...
Ama şuanda... Yaşadıkların...
Perde oldu... Sünnetullahtı...
Değişmez bir yasaydı...
Sen yarınların... Anasıydın...
Sevginin... Goncasıydın...
Aşkın gülüydün... Sen buydun...