Cöplügün kenarinda oturmuslar bakisiyorlar
Gözlerinin mavisi calinmis
Ölüler defnedilmeyi bekliyorlar
( Meyveleri kimbilir hangi günah agaclarinin )
Hani bazen bir insan cikar karsimiza
Sesi duyduk gelir kulagimiza
Yüzünü hep icimizde tasimisizdir sanki
Öyle bir seydir iste bu cocuklar
Unuttugumuz acilarimizin hatiralarini canlandirmak
Bu cocuklarin tek yaptiklari
Büyülü bir el gibi vicdanimizin kapilarini acarak
Bizi bize birakmalari
