Dağ başında bir çeşme gördüm dün.
Yorulmadan, dinlenmeden
Akıyordu bütün gün.
Kocaman çam ağaçları
Onu gölgeliyordu,
Ve üstünde
Uçsuz bucaksız bir gök yükseliyordu.
Tertemiz, billur gibiydi suyu,
O, bizler gibi
Bilmiyordu dinlenmeyi, uykuyu.
Lâkin mutsuzdu bu dağ başında.
Ne önünden geçen,
Ne de billur suyundan içen
Bir kimse yoktu.
Kuş uçmaz,
Kervan geçmez bir yerdi burası.
Yalnızlık, kimsesizlikti
Bu çeşmenin tasası.
"Suyum soğuk, ama neye yarar?
Bugüne dek
Benden su içmedi insanlar.
Oysa ki ben,
İsterim içilsin suyum.
Bilin ki;
Suyum içildiği müddetçe mutluyum."
