yağmurun
toprakla sevişmeye hazırlandığı
bir akşam üstü
deniz yalnız değil ama
ben yalnızım deniz kenarında
kalbimdeki ateşin isi
göz kapaklarımda birikmiş
mürekkep olmuş damlıyor
her göz kırpışımda
kelimelere, cümlelere dönüşüyor
göz yaşlarım
sıralanıyor alt alta
önümdeki beyaz kağıda
-biraz okuyayım isterseniz-
Soğuk esiyor rüzgar, sert
üşür normalde insan
üşümüyorum
birileri var etrafımda
hissediyor ama göremiyorum
sana odaklanmış
beş duyu organım
şu sıralar
dünyadan kopuk yaşıyorum
