-kırılgan bir gölgenin ruhudur
acıya direnen
yeryüzünün adaletsizliğinde-
o düşünce ki
ele geçirip tüm zamanları
şafağı sancıyla indiren yere
ah o söz
kınından sıyrılmış bir bıçak
taş kesiyor söylenirken kirpik uçlarında
kanar sonra en tepesinden bir dağın
geçer gibi sırattan irkilerek
tanrıya ulaşan duası olur şahdamarından
günahsızlığın
ah bu alınyazısındaki giz
kesişen iki çizgideki aydınlık
dizilir içine tek tek uykusuzluğun
geceye imgeler birikiyor
-o eşsiz gülüşün ruhudur
yağmura direnen
erişilmez bir bulut büyüklüğünde-
ve yine o düşünce ki
ele geçirip tüm zamanları
güneşi sancıyla indirir yere
kavuşur birbirine yerle gök
bir ışık demetinden
bu karanlık ne öyleyse
ferda balkaya çetin
