Karanlığın kırık ürpertilerinde
Döküyor külünü üzerime gece
Süzülüyorum uçurumlarından
Buruşturularak atılıyorum yere
İnancıma sürdüm acının irinini
Öfkelerimi mayaladım şanına
Çalkantılı bir deli yürek oldum
Karanlığın içinde kayboldum
Yaklaş öfkeme, bitir sancımı
Dökül düşünüşlerin rahlesine
Bir rüzgârla gönder kokunu
Dağla gözlerinin yokluğunu.
Dalda gül, yaprakta damlasın
Sevda boylarına çevrili rotasın
Bir yıldız tabakası gibi uzaksın
Özlemlerle çevrili bir tuzaksın.
Ilıman iklimlerin melteminde
Çağrılarımın iniltisi üşümelerim
Diri bedenlerin arzusunda vuslat
Gecenin ırmağında Nil ışığımsın
Eğildim göğsünün ıhlamuruna
Daldım civan ömrün sularına
Kayboldu ruhum gözlerinde
Sensizlik çarmıhına asıldım
Selahattin Yetgin
]
