FARE SEVGİSİ
(Hece Ölçüsü:11)
Eskiden,eve girmişti fareler
Çirit atıp,ne varsa kemirdiler
Ben onlara, ekmek parçası attım
Onları, salona bir bir topladım
Kuyruk sallayıp, ekmeği yiyorlar
Bitince garip, garip bakıyorlar
Babam, maşa ile öldürecekti
Ben, inatla ağlayınça vazgeçti
Babam, atmıştı onları dışarı
Kurtulmuştu onlarında canları
Çoçukken, sevimliydiler fareler
Şimdi, evin her yanınıda zehirler
İnsan, büyüdükçe katılaşıyor
Farenin, sevgisi bile kalmıyor
İlaçlar, önce farede denenir
İnsana, en fazla yakın bünyedir
En doğal saflık, güzellik çoçukluk
Küçük yürekte, büyük korkusuzluk
Zafer Mustafa Yeşiltepe
Jeoloji Mühendisi
