Geldiğinde
Ben evde yoktum.
Ellerim bir yandaydı
Ayaklarım bir yanda
Onlarca düşünce / kafamda
Olta atmaktaydı denizlerime
Bense
Önüme dikilmiş bir dağa
Acemi adımlarla tırmanıyordum.
Meğer sen
Evde beni beklermişsin
Ben - ki aymaz-
Karanlıklar içinde
Aydınlıkları arıyorken
Senmişsin benim aydınlığım.
Şimdi ise
Gitmeye yelteniyorsun
Yine gel desem
Yokmuş böyle bir âdetin
Bir kez konakladığın yere
Bir daha gelmezmişsin.
Oysa
İşten güçten
İki lâf bile edemedik
Daha yenice ısınmışken minderin
Nereye böyle?
Hey gençlik!
