"Trenler çığlık atıyor, ayrılık diye,
Katar, katar hasret götürür, hasreti bırakır.
Giden mi? Kalan mı daha çok özler"
Giden Tren, Kalan Mendil
Raylardan bir kıvılcım düştü yüreğime.
Ağlamamak ne mümkündü gidene,
Kağıt mendillerin ömrü kısa, kağıttan sevdalar kadar derdi annem,
Hiç eksik etmediği, hiç kullanmadığım
Ütülü, üçgen katlanmış mendilim işe yaramıştı işte.
Beyaz, kenarı küçük çiçekli mendilimde,
Bir annem, bir sevdiğim, bir ayrılık, bir ümit vardı,
Ütüsü, mis kokusu annemdi,
Küçük çiçekler, gidenin gelecek ümidiydi.
Beyazdı sevdam gibi,
Ayrılık gözyaşlarımı sildim.
Geleceğin gün saadet göz yaşlarımı silecektim.
Bahar oldu, keseler asıldı gül dallarına,
Dağlardan üçüncü kar kalktı.
Dumanlı başımla,
Kaçıncı şiiri yazdım saymadım.
Mendilimi kaç gece bağrıma bastım.
Dönmedin sevdiğim.
Küçük çiçekler, dönmeyecek mi gidenim,
Mendilim, saadet göz yaşlarımı göremeyecek mi.
Ağaçlar kaç bahara daha hoş geldin der, De
O zaman benim hasretim sora erer.
Mendilim, yıllara inat ne zamana kadar beyaz kalır.
Çiçekleri solmadan kaç, bahar daha açar.
Tanrının verdiği sabır olmasa
Bu can gidenin bu dönmeyişine nasıl dayanır.
Şimdi tren raylarından kıvılcım çıkmaz,
Şimdi gidenler beni ağlatmaz,
Şimdilerde bir dönülmez yolculuklar,
Bir gökyüzü trenleri ağlatır beni.
Elçin ORHAN
22/12/2002
